ラテン語で遊ぼ・ Ludamus Latine

De Thermis Romae

2012-02-11T18:53:00.009+09:00

Apud nos nunc temporis jocosi libri nubeculati "Thermae Romae" intitulati vulgo leguntur, adeo ut opus ejudem tituli cinematohraphicum his diebus facitur atque mense Aprilis publicabitur. Quam ob rem coepi paulatim quaerere legereque Latina de thermis scripta.

Primum, inveni in libro Martialis duodecimo aliquot carmina, in quibus descriptum est quomodo homines antiquitus thermis utebantur; non tantum ibi se lavabant, sed etiam cibos diversos edebant. Insuper, forsitan priusquam in aquam se demittebant, vinum bibebant. Quam periculosum! Si hos versus legat medicus meus in valetudine conservanda severissimus, miratus humum incidat eversusque.

Deinde, quodam in libro, de quo Laura illa mentionem fecit, casu offendi acrostichidem de thermis, quae a rege Vandalorum structae sunt. Nemo optimus mihi scripsit eam in Codice Salmasiano cum aliis similibusque quattuor carminibus contineri. Infra citata est ea, quae in libro Alexandri Riese　praebetur.

Cum deorsum legamus primas ultimasque litteras singulorum versuum necnon eas in tertis quartisve pedibus contentas, nobis paret sententia haec;

"Tharasmundus cunta innovat vota serenans".

Quod ad verbum insolitum "cunta" pertinet, Vallensis Japonicus ille me docuit id quod medio aevo "cuncta" ut "cunta" scribi poteret "c" ante "t" perdens.

Re vera mirabile carmen! Auctor multum laudandus esse mihi videtur, nam paulum plus de regno Vandalorum in Africa condito necnon Latinitate ibi florescente scire nunc velim ego, qui adhuc nihil fere hoc de genere Germanico(?) novi praeter nomen suum nonnullaque in paginis Vicipaedianis narrata.

Traverse, scilicet ex laeva ad dextram, solus legere sine adnotationibus nec in linguas vernaculas versionibus conatus eram atque putaveram me magnam partem intellexisse. Sed, cum versionem Gallicam in pagina CCXIX hujus symbolae contentam legerem, animadverti me multos errores fecisse; exempli gratia, ratus sum verba "numina proba" vocativa esse. Vere errare humanum est!

Exercitatio in epigrammate quinta

2012-01-11T20:50:00.005+09:00

omnem terrārum mī jam rĕŏr essĕ mănu orbem.

nam non dēcrescit candĭdă lūnă nĭtens.

ostentam omnes mē grātanter quippĕ vĭdēbant.
quos bĭbĕre ātrum nunc invĭdĕo et sĭlĕo.

instrūmentum sum, quod Mūsis dulcĕ plăcēbo.

pulchrĭŭs ut cantem, cārĭŏr essĕ pŭter.

nempĕ rŭbescĕrĕ mē stellis cănĭt illĕ fŭgātis.

sed pallescō nunc, nam jăcĕre heu vĭdĕor.

mons nĭvĕus ille Aurōra advĕnĭentĕ rŭbescit,

dum silvae cānent frīgŏrĕ tam gĕlĭdae.

nēmo est quī vincat mē rēgem ănĭmālĭum hŏnōre
magno hăbĭtum praeter nimbŭs ŏlens hŭmĭlis.

De Arituneo Mizuno

2012-01-07T12:52:00.040+09:00

Olim in Universitate Meacensi, scilicet Kyotensi, linguam Latinam docebat professor quidam Arituneus Mizuno nomine. Qui philologus nunc nobis quoque notus est ut poeta Latinus; non tantum opera ipse fecit poetica, sed etiam Latine reddidit carmina poetarum Japonicorum necnon opus Vergilii illud emendavit.

De lectionibus suis re vera mirabilibus interretialiter discipuli sui referunt nonnulli. Quos secundum hodie paulum narrare conor, quo ardore studioque Arituneus et discipuli nostra in lingua versarentur, quamquam nusquam ipse eum vidi nec illa in universtate didici nec Latinae peritus sum.

Professor noster praebebat lectiones, ut appellemus, "linguam Latinam 101&102", in quibus discipuli singulis hebdomadibus quattuor horas, scilicet duas horas bis discebant. Duae horae? Ita erat secundum tabulam universitatis horariam. Sed enimvero solebat multum longius pergere; lectiones hora quarta inceptas ad octavam vel nonam producebat atque discipuli notitiae avidi auscultabant eum praelegere panes edentes. Postquam lectiones finiverant, omnes januam universitatis clausam superantes domum redibant. Difficile creditu est, nonne?

Inter quos tamen pauci supererant usque ad anni finem scholaris, nam die antecedente, ut ad lectiones se pararent, eos oportebat noctem vigilare totam. Ut fertur, ex quinqueginta, qui vere discere coepissent, tantummodo quinque probationes subibant ultimas. At quare tam acerbus esset Arituneus? Responsum quaeri possit suis ex verbis, quae quodam anno prima in lectione coram discipulis proclamavit.

"In civitatibus Europaeis Americanisque jam saltem septem per annos Latinam discunt, qui in universitatibus litteris classicis student. Spero, ut vos tantummodo unum per annum omnia eadem discatis. Itaque vos necesse est saltem septies alacrius ad Latinam discendam incumbere."

Postquam rudimenta grammaticae in duobus mensibus per praecepta sexcentarum paginarum didicerant, discipuli incipiebant cum scriptoribus antiquis pugnare; modo cursorio legebant commentaria Caesaris illa; interpretabantur ac ex memoria exponebant opera Sallustii; interpretabantur ac aestimabant Georgicam Virgilii; ad extremum, modum carminum pangendorum discebant.

Arituneus suo in commentario anno 1972 edito explanavit cogitata sua de institutione linguae Latinae nonnulla, quae nostra forsitan intersint. Ut legitur, nos nusquam opera classica vere intelligere possimus, nisi ipsi Latine prosas carminaque scribamus; nos necesse est praeter studiosos plures litterarum classicarum amatores generare, ut Latinitas apud Japonicos nondum satis nota annis futuris florescat; quia antiquitus inter oriundos ex locis extra Romam erant magni scriptores, et in Japonia nasci debeant Latini scriptores.

In lectionibus Universitatis Meacensis Arituneus praesertim magni momenti esse existimabat carmina viva voce per metra canere vel pronuntiare. Discipuli etenim quantitates vocalium ediscebant opera Vergilii poetica enuntiantes carminaque ab ipso Latine reddita canentes. Insuper, quod verum mirabile est, ultimis in probationibus, inter alia, a discipulis petebat hujusce modo;

"Pentametro jambico utens pange carmen, quod sibi velit haec..."

Non referuntur ea, quae scribenda erant nec scio, utrum recte respondere potuissem an non, si discipulus fuissem suus. Itaque loco responsi distichum nostro de professore venerabili amabilique pangens finem scribendi faciam ego, qui autumno exeunte versus componere coepi.

sempĕr Arītsŭnĕum dēlectat linguă Lătīna,

quī pulchrē pangit carmĭna ĕt versĭcŭlos.

Exercitatio in epigrammate quarta

2011-12-31T20:12:00.008+09:00

vērum "ignem" "Ôcĕănum" cĕcĭnit "vĭrĭde" "ātrum" "ĕbŭr" ille.
nūllum aenigma est nunc. jam bĭbam ĕt exĕdam ĕgo!

ōlim prōfectī sunt Eurōpam īrĕ vŏlentes

versi ad Massĭlĭam lītŏrĕ Yōkŏhămae.

aedēs stābat quae tūtum mē magnă tĕgēbat.

portāta est undis. nix cădĭt et trĕmo ĕgo.

mī mĕdĭcus "post hōram octāvam nīl ĕdĕ!" dixit.
sed făcĕre id nĕquĕo. noctu ĕdĕrim ac bĭbĕrim.

aestū testūdō mĕă nōmĭnĕ cāră Cănossa

herbam ăbĭit quaerens. vīvă sĭt ūtrum hŏdĭe?

campānā vălĕdīcāmus tĭbĭ tristĕ sŏnante

tristĭtĭae mĕmŏrēs, annĕ vĕtus mălĕque.

Exercitatio in epigrammate tertia

2011-12-25T13:35:00.010+09:00

exĭmĭa est ănĭmus tŭŭs intus quae tŏpĭa illa

persŏnă persōnaeque haec bĭrŏta ādlĭcĭunt.

lābuntur lingua ingrĕdĭuntur quae mĭhĭ praedae.

quid sit hic strĕpĭtus? taedĭo ĕt ēsŭrĭo.

dictātor regnī vītam āmīsit bŏrĕālis.

omnēs nunc quaerunt quis tĕnĕt impĕrĭum.

ō sānctōrum grex, quī tam bĭrŏtis făvĕātis,
quālĕ tărandi ŏpŭs hanc vēre hĭĕmem effĭcĭant?

nōs quŏque ămāmus nunc thermās hās frīgŏră passi.

possunt siccāri at corpŏră non mădĭda.　

adhuc permănĕam ut lectrix quam sōbrĭa et casta!

sed mī vītă brĕvis. cētĕră scīrĕ vĕlim.

Colloquium inter collocatorem argentariumque

2011-12-23T15:13:00.005+09:00

Collocator I: Heu, quantam pecuniam collocatam ob crisin Graecam perdidi! Dixistine me nusquam multam perditurum, si multos per annos collocare pergam?

Argentarius H: Spatio brevi spem longam reseces.

Collocator I: Quam mendax sis! At quomodo abhinc mutentur pretia creditorum civitatum peregrinarum, quos possideo?

Argentarius H: Ne, collocator optime, Bursales temptaris numeros. Ut melius, quicquid erit, pati, seu auget seu debilitat Manus Divina valores dollarii et euronis, qui nunc oppositis debilitantur societatibus creditorum aestimandorum.

Collocator I: Quoad status oeconomicus maneat pessimus... Quam sollicitus sim! Non possum expectare donec mihi repraesentent!

Argentarius H: Dum loquimur, fugit aetas turbida. Carpe diem quam minimum anxius creditorum.

Collocator I: Quomodo quidem carpere diem possim?

Argentarius H: Sapora liques vina.

Collocator I: Vina? Sed medicus me vetat bibere.

Argentarius H: Tu ne quaesieris, scire nefas, quem tibi finem di dederint!

De diluculo hiemali

2011-12-20T21:13:00.008+09:00

nōlō surgĕrĕ. mānĕ frīgĭdumst mi.
auscultans jăcĕō cănōrem ĭnertem.
sed turbor strĕpĭtu hēlĭcoptĕrī jam.
coelum nuntĭăt essĕ mī sĕrēnum.

Exercitatio in epigrammate secunda

2011-12-19T00:00:00.005+09:00

autumnae gĕmĭtus longus mī cor cĭthărae aegre

languōre ēlectrō vulnĕrăt et fŏdĭcat.

murmŭrĭōsus rex nĭvĕus nunc illĕ prŏpinquat.

silvestres omnes quem tăcĭte inspĭcĭunt.

percurri ut fulgor rŭbĕr orbem trans ĕgŏ vastum.

fractus sed pulcher dormĭo ĕt inspĭcĭor.

sanctus cōram me est indūtus vestĕ rŭbra intus!

multum gaudenter mē jăcĭo et sălĭo.

fur non sum, sed mē sisto ante ŏcŭlos vĭgĭlantes.

ingrĕdĭor clam nunc ad dŏmĭnum tăcĭte.

vēnātor parvōs ĭnĭmīcōs persĕquŏr albus.
occīdō captōs, ut dŏmĭnum tŭĕar.

De certamine pedifollino contra Syriam

2011-12-18T00:10:00.005+09:00

Mense Februarii proximo turma Japoniae pedifollinum certamen cum Syria habebit, ut particeps Ludorum Olympiacorum Londiniensium eligatur. Ubi? In Damasco secundum regulas FIFAe. Sed nunc temporis aiunt tumultus hac in civitate frequenter accidere atque multos cives occisos esse. Itaque multi putant certamen non in Syria sed in Jordania se habiturum esse. Quod tamen nos sollicitat, Foedus Asiaticum Pedifollii nondum publicat nomen urbis, in qua Japonia Syriaque pugnabunt, quamquam id tres menses ante certamen publice nuntiari debet. Quidquid sit, spero nostros lusores juvenes tuto tesseram batatae piscisque fricti accepturos esse!

De quadam cupiditate

2011-11-20T21:15:00.007+09:00

ōdi ĕt ămō. cur dulcĭa ĕdam fortassĕ rĕquīris.
nescĭŏ. sed crassus factŭs ĕgo excrŭcĭor.
ōlim ădŭlescens sempĕr ĕdābam ātras sŏcŏlātas,
quī sed cursŏr ĕram permăcĕr et tĕnŭis.
fēci ad Nāram quando ĭtĕr, in templō stătŭae hūjus
per lĭcŭit mi altō fortĕ mĕārĕ căvum.

Exercitatio in epigrammate

2011-11-13T23:09:00.010+09:00

Pulchră trĭplex quae immōtă rŏtātur dulcĕ pŭella
temptat nōs rīsū carmĭnĕque angĕlĭco.

Acer bellātor, quī bellīs adfŭĭt illis,

albă fĕrens saltat Tōkĭi ămīce arma.

Caerŭlĕa ālās mī, prōh, lux ūrat sŭbĭto albās.
hunc linquens fūmum mortĕ sŭāvĕ cădō.

Regnum subterrānĕum ăc immensum vĭdĕ nostrum
glōrĭam ăd extollī fortĕ mĕtallĭcam ĭta!

Multōs per făcĕre annōs fraudem pergăt Olympŭs.
mīrātī vendunt syngrăpham ĕt invălĭdăm.

Ingessit căpĭtāli in portam mīrĭfĭce ictu
follem ā longuinquō fortĕ lŏco ēgrĕgĭus.

De legatis Japonicis a Papa exceptis

2011-11-09T23:50:00.007+09:00

Acta consistorii legatis Iaponijs piblice exhibiti.

"Nōs ĭtĕrum quae sunt hĕrĭ dulcĭă praebĭta ĕdāmŭs?"

"Incēdāmus jam. Stultŭs ĕs. O tăcĕas."

"Ante ŏcŭlōs nostros Pāpa est barbātŭs ĕt altŭs."

"Mē mĭsĕrum ac sōlum, quī jăcĕo et crŭcĭor."

De ludo destituto

2011-11-05T21:48:00.012+09:00

arbŏrem ĭners lentē nunc flōrĭbŭs suspĭcĭo altăm

flāvīs cinctus. mē nusquam vĭsĭtant pŭĕri ullī,

quī vēnābantur vīve illa ănĭmālĭă parvă.

ventĕ, mĕmentō mē plēnum vixissĕ cănōrĕ.

De insula Gunkanjima nuncupata

2011-11-03T21:15:00.011+09:00

Carbōnem multōs ōblīta annos vŏmĭtāvī.

Vīvācēs aedēs spectāvi inter lŭdĕre altās.
Ferre ădŭlescentēs auscultāvi oscŭla ămantēs.
Mī vălĕdixēre omnēs sōlī tristĕ mănentĭ.

Exercitatio in hexametris

2011-10-28T20:54:00.017+09:00

Pēs ĭctū pĕtĭit pulchrae fŭlgĕntĕ pŭellae

ōs luctātōris spectārent quem păvĭtantēs.

Auscŭltant grȳllī parvī inter sē ŏssă tŏrōsquĕ

luctātōrum collīdī frangīquĕ ĭn ărēnā.

Quam mĭsĕrī istī piscēs in cĭvĭtātĕ nĕfastā

sint quī barbărĭcīs ā vīvī saepĕ cŏquantŭr!

Jam mŏrĭor, proh, daemŏnĭcus sub gurgĭtĕ nātŭs

crūdā flammā nunc tostus ăb ĕdor cŭpĭentĭbŭs.

Nox cărăōcĭcă vōcēs ēbrĭĕtātĕ cănentĭs

spargit flūmĭnă per languentĭă prātăquĕ fessă.

Rex măfĭōsōrum se carcĕrĕ lībĕrăt atque

cōram ostendat haec jam vestīmentă sŭperbus.

Mille aurātārum noctu in templō stătŭārum
multas　per sermōcĭnăt hōras dē prĕtĭo aurī.

Haerĕtĭcō in templō quī semper ĭdōlă cŏlēbant,

mallĕŭm ĕunt ăd rŭbrum nunc dīvīnā in mănŭ tentŭm.

Quae vendit cāram rīdens cervīsĭăm ămīcē

tergō ŏnĕrōsam fert cisternam fessă cĭtātă.

Per scintillantēs incēdunt trāmĭnă turrēs

in tĕnĕbrīs lanternārum nunc millĭbŭs ātrīs.

De κόσμων floribus

2011-10-26T19:38:00.004+09:00

Quodam in vivario Tokiensi κόσμοἱ florescunt. Secundum Vicipaediam hoc floris genus ex Mexico ortum atque saeculo XVIIIo in horto botanico Matritense sic nominatum atque circa 1890 in Japoniam importatum est. Per 120 annos hoc de flore haicua pancta sunt innumerabilia. Exempli gratia, Takahama Kyoshi panxit hoc;

O caelum, in quo ludunt κόσμων flores.

Cum vocem κόσμον audiam, mihi in mentem venit notum carmen "κόσμος" intitulatum, quod cantatrix Yamaguchi Momoe anno 1977 in lucem dedit. In quo panctae sunt erga matrem sententiae filiae, quae cras nubet. Anno 1980 cantatrix ipsa ab omnibus amata, cum 21 annos nata esset, actori noto nupsit atque coram se praebere desiit. Quam felicissimam omnium esse eo tempore putabant omnes puellae nostrae.

In terrā Aztēcōrum nātus per mărĕ transĭĭ

insŭlăm ăd ignōtam, quem cănĭt ēxĭmĭē.

De nave Mongoliano in mari reperta

2011-10-25T19:24:00.025+09:00

In mari primum reperta est una 4400 navium Imperii Mongoliani. Quae anno 1281 partem Japoniae occidentalem agressae atque die 30 mensis Junii propter typhonem omnimo immersae sunt. Exercitus Japonici patriam defenderunt fere nihil facientes. Itaque ventus hujus diei posteriore in saeculo "divinus" appellari coepit. Et altero in bello mundano usi sumus voce "vento divino" scilicet "kamikaze" nos inimicos vincere optantes.

Impĕrĭī tȳphōnĕ ĭn ăquam, prōh, millĭă nāvĭŭm

mersă ēvānŭĕrunt invălĭdō dŭcĕ clăm.

De autumno insulae cujusdam

2011-10-22T19:42:00.006+09:00

Silens oscitat

caerulosius caelum;

autumnascit jam.

Cantus gryllorum

in dies frigidior

undis se miscet.

Lumen aestatis

in foliis servatum

coram flavescit.

In horto templi

nemo loquitur, nisi

acera rubra.

In bambusea,

utrum ventus sussuret

an frons timida?

Per sepulcretum

odonatae volitant

se cupientes.

Ventus templatim

currit. Dei deaeque

frigore tremant?

Velum abeuns

a litore candidum

spectat lacertus.

Digiti mare

depingentis per horas

non agitantur.

Hiems somnurna

feli perdormienti

enarrat nivem.

Singulis in insulis sunt templa sepulcretaque,

ubi flores florescunt atque flacescunt.

De pedilustrice defuncta

2011-07-13T21:34:00.009+09:00

Die 11 Martii in urbe Rikuzentakata maris motu deducta vitam amisit puella quaedam 17 annos nata Oyama Shiori nomine optima pedilustrix.

Quae fugerat cum matre sua in aedes publicas caementiciis ferratis structas, quae antea existimatae erant satis fortes altaeque futurae ad maris motum vitandum. Incolis etiam prope habitantibus monitum erat, ut in eas fugerent, si magnus terrae motus accideret.

Attamen, proh dolor, urbem devastaverunt undae multum altiores saevioresque quam a studiosis putabantur: ut narravit coram diurnariis stationis televisificae mater sua 48 annos nata, ubi primum in tabulato tertio per fenestram vidit pulverem ac aliquid nigrum, immersae sunt ambae in aquam furiosam atque manum filiae, quam vi teneret maxima, relaxare coacta est undis asportata immensis. Filia subito disparuit clamans "mater!"

Cras primo diluculo feminea turma pedifollica Japoniae cum Suecia pugnabit, ut ad certamen ultimum poculi mundani accedat. Non dicamus "Vincite", nam adversariae quoque sunt fortes; vicerunt etiam in certamine antecedenti Civitates Unitas, quarum turma optima omnium habetur. Sed, hac pro lustrice defuncta, quae electa ludebat in turma praefecturae Iwatensis numerum 10 ferens, magna voce nostras lustrices hortamur exclamantes "Contendite ad ultimum animo! Nolite punctum temporis perdere!"

De calore

2011-07-06T21:40:00.016+09:00

In tractatorio meo, quod sole occidenti apricetur, circiter horam quartam ineffabiliter calidum fit, quamquam instrumento aeris temperandi utimur.

Hodie cum hoc paterer calidum, quod me operam dantem perturbaret, animadverti apem magnam apud vitrum fenestrae volitare bombientem. Quam territus dum videbam, advolavit in instrumentum versus atque, postquam in eo paulisper se sistebat, rursus ad fenestram appropinquavit. Apis volatum hujusmodi aliquotiens faciebat.

Intellexi eam foras exire velle atque fenestram aperui. Ubi primum sensi humiditatem aestumque me aggredi, in aerem calidiorem se tacite proripuit apis. Meis oculis, qui eam sequi conati sunt, nihil despiciebatur nisi tecta domuum, sub quibus forsitan calorem paterentur permanentem.

Mulsae spumantis

lagoena, num copona

api fueris?

De sushio pedifollico

2011-07-05T00:00:00.009+09:00

Cum pedilusoribus Japonicis res in Germania bene evenerunt, nescio quare in actis diurnis illius civitatis saepe usurpantur epitheta sushium continentia.

Exempli gratia, Takaharae Naohiro, qui olim Hammoniae Francfurtique ut oppugnator ludebat, nomen honorificum "Sushi-Bomber" offertum est. Miratus sum et camisam venditari, in qua inscripta est haec compositio cibi armaeque.

Kagawa Shinji, qui in Borussia Tremoniense ludens anno superiore principatum turmarum sodalium accepit, appellatur ut "Sushi-Knipser".

Turmae femineae Japonicae, quae in certaminibus poculi mundani victoriam egregiam a Mexico reportavit, datum est "Sushi-Express". Diurnarius tamen forsitan non scit filiam cauponis sushium praebentis vere esse lustricem, quae auxilium ultimum tulit in quarto puncto conficiendo.

At mihi videtur vox sushium ad pedilusores laudandos non bene quadrare. Nam, quamquam cibus hic nos delectat, cito putrescit, praesertim aestate cum calidum sit. Spero, ut nostra turma feminea bacteriorum contra vim se bene deffendat atque numisma accipiat.

De meteoro

2011-07-03T20:54:00.013+09:00

Quodam anno aestate in loco montano aliquot dies cum amico amicabusque moratus sum. Noctu dum stellas tacite videbamus in semita jacentes, dixit amicus "Ecce meteorum!" Cui responderunt amicae "Quam pulchrum!" In caelo etiam inveni lucem majorem clarioremque quam meteora solita lentius cadere. Statim intellexi hoc bolidem esse atque coepi explicare quomodo collocatio orbitarum terrae meteorique claritatem celeritatemque hujus afficiat. Certe, cum 18 annos natus essem, maxime omnium mea referebat astronomia.

De carminibus Latinis in pellicula insertibus

2011-06-29T18:40:00.003+09:00

Ex die II Julii in theatris cinematographicis publicabitur fabula nova pelliculae animationalis "Fullmetal Alchemist" inscriptae, quae jam per televisionem semel iterumque, scilicet annis 2003 et 2009/2010, in nonnullis civitatibus emissa est.

In qua inserta sunt carmina Latina. Quod vere mirabile atque laudandum esse videtur mihi, cui placet sermo Romanus in cultu vulgari usurpatus. Sed valde dolendum est, quod qui verba scripsit linguam nostram non bene scire videtur. Quare auctor de verbis Latine scribendis peritum non rogaverit?

De morte Nobunagae

2011-06-02T23:54:00.015+09:00

Anno 1582 die 2 Junii secundum Calendarium lunarem apud templum bhuddistcum Honnoji nuncpatum princeps samuraiorum Oda Nobunaga, qui ab anno 1573 magna in parte Japoniae regnaret atque missionarios tueretur, a duce Akechi Mitsuhide proditus copiisque inimicis circumdatus in flammis sibi manu vitam exhausit.

De quo Jesuita Johannes Franciscus Stephanonus ex Meaco scilicet Kyoto in epistola sua anno 1577 scripsit haec;

Mors Nobunagae non solum Christianis sed etiam nobis omnibus inter res gestas nostras maximi momenti fuisse existimatur adeoque multoties narratur in pelliculis televisificis, quas inter haec propter haud numerosa verba intellectu facillior mihi videtur;

Et in praeconio apparet: paulum ante eventum mortiferum lapsus est in aetatem nostram atque cibos hodiernos edit. In extremo ad saeculum suum bellicosissimum rediit dicens "Vale!"

De promunturio

2011-05-24T21:16:00.016+09:00

Hodie paulum narrem de loco non remoto a domo mea, qui mihi valde placet; scilicet de promunturio Inamuragasaki nuncupato. Quod cum juvenis essem saepe per birotam inviserebam. Atque hic morari ad vesperum solebam cervisiam bibens, nam sole occaso ex eo vidi potest mons Fuji perpulcher.

Res hic gestae quoque nobis notae sunt; anno 1333 die 21 Maii apud promunturium hoc in parte occidentali urbis Kamakurae situm, samuraius Nitta Yosisada nomine, cum noctu aestus multum decederet, 60 millia equitum per mare transire fecit hanc in urbem primariam saeculo secundo decimo conditam atque cladem magnam attulit copiis regiminis Kamakurensis, quod deinceps duce se ipso occidente perivit.

Recentioribus annis autem promunturium hoc clarius factum est carmine Inamura Jane inscripto, quod anno 1990 in lucem editum est cum pellicula ejusdem nominis. In qua narratur de duobus viris hic vitam agentibus, quorum unus undis superlabens est, alter musicae Latinae peritus.

A cantrice jazzica Maya nomine Inamura Jane canitur.

Latina? Sic!

De chirographis(β)

2011-05-14T00:00:00.012+09:00

Cosmus Turianus missionarius Hispanicus, qui cum Francisco Xavierio anno 1549 primus ex Europa in insulam nostram advenerit, in epistula sua nonnulla scripsit de religionibus moribusque Japonicorum. Quos inter hodie paulum de chirographis narrem ego saeculo vicesimo primo hac in terra vitam agens. Jesuita Valentianus his verbis exponuit;

Nostra aetate quoque chirographa diversorum generum venditantur omnino in sacculis contenta apud templa buddistica sintoisticaque, sed non care, scilicet pro 500 vel 1000 yenibus. Quae etiam emunt multi, qui optant, ut dicam, res potius ad mundum quam ad naturam incorporalem(?) pertinentes. Exempli gratia, antequam in terris peregrinis iter faciebam longum, amici quondam apud tabernulam templi emebant atque mihi dabant chirographa, cujus ope tuta rerum conditio accipi putatur.

Sunt quoque chirographa discipulis parata, qui ad probationes magni momenti aderunt; Mensibus imprimis januarii februariique, cum in universitatibus Lycaeisque probationes gerantur discipulos ibi discituros elegendi causa, multi papyros hujusmodi sacros emunt atque adulescentibus consanguineis dant eorum prosperam fortunam exoptantes.

Postquam itinera vel probationes finitae sunt, chirographa cum sacculis suis ad templa ferimus, ut ibi a sacerdotibus urantur. Itaque, numquam videmus quae intus scripta sunt.

Attamen, recentioribus annis sunt qui interretialiter monstrant verba vel figuras sacras hactenus nobis omnino ignotas. Facile quoque invenitur templum, quod eodem modo chirographa vendit. Insuper in sito hoc scapo pdf gratis distribuitur chirographum in probationibus adhibendum. Nescio, utrum ops eorum minuatur an non, si tam facile accipiamus.

Quamquam religiosus non sum, si chirographum habeam, muscosas scalas veterrimi templi nemore circumdati scandere atque emere a sacerdote pulcherrima mallem.

De officinis (β)

2011-03-27T07:49:00.029+09:00

Olim cum adulescentulus essem, hieme quodam die Saturni, postquam lectiones scholae cito finitae sunt, cum amicis soleis ferratis prolapsum ii. Harena ad prolabendum meae urbi deerat, idcirco per tramen ferriviarium ad urbem paulum remotam nos contulimus. In statione quadam prope sinum Tokiensem sita cum a tramine descenderimus, nos in parte Tokii officinis dicata eramus; ingentes fabricae petrochimicae coram nobis ostendebant tubos ac canaliculos ac cisternas ac turriculas ferreas, quarum maxime variae formae inter sese mysterialiter junctae componebant aliquid insolitisimum atque, ut dicam, futuristicum. Quod videntes fere per decem minuta pedibus ingressi sumus ac advenimus ad harenam parvam vetustamque, quae aestate ut piscina usurpabatur. Nemo ibi erat qui serie se patinatione exerceret. Nec hanc athleticam callebam ego; super glaciem satis celeriter decurrere poteram sed bene me sistere nequibam. Laetus essem? Ita, forsitan. Sed nihil memor sum nisi odoris fortis calcei ferrati, tametsi puto me cum amicis sine dubio multa de schola vel vita quotidiana ibi jocose collocutum fuisse. Nescio qua de causa nec nomina nec facies eorum recordari possum, qui solus in Lycaeo remoto disciturus eram. Vesperi illam ad stationem redambulabamus fessi. Clarius tunc cernari poterant innumerabiles lanternae facesque, quae obscure illuminabant aedificium monstruosum. Cujus turris ignem vomebat, sed nihil audiebatur nisi soni venti. Sentiebam me videre res, quae magna admiratione me traducebant. Attamen mihi 14 annos nato in mente non venit verbum "pulchritudo", ut eas appellarem.

De methodo linguae docendae

2011-03-05T12:45:00.011+09:00

Methodum Latinae docendae in libro "Ratio atque Institutio Studiorum Societatis Iesu" explicata, de qua Aluarus optimus in blogo suo mentionem fecerit, mihi valde cordi est, ideoque ipse aliquot paginas alias legi atque inveni descriptionem hanc:

Ut scitis, recentioribus annis etiam melior habetur methodum "communicativa" linguae peregrinae docendae quam ea, quae in analysi grammatica conversioneque nititur. In Japonia quoque, ubi plus quam 150 per annos lingua Anglica in scholis lycaeisque secundum methodum veterem doceatur atque tantummodo paucissimi discipuli facultatem Anglice loquendi accipiant, decreto Ministerii Institutionis Publicae facto, magstri ex anno 2013 eam docebunt omnes tantum Anglice loquentes.

Attamen, multae quaestiones mihi videntur etiamnum esse enodandae. Exempli gratia, utrum vero efficaciter hoc modo doceri possit lingua peregrina, cujus grammatica phoneticaque a nostra valde differant, nisi numerus discipulorum, scilicet nunc quadraginta in singulas classes, multum minuatur? Ceterum, si eum minuere conemur, quot pecunia necesse sit regimini nostro, quod debitum aegre perpetitur ingens?

Insuper, tametsi in conclavibus scholaribus Anglica usurpatur, nonne rerum discitarum cito obliviscentur discipuli, qui inter sese vel familiaricos communicandi causa sermonem patrium mallent? Optandum sine dubio est, quod sequentes regulam hanc Societatis Iesu Japonice loqui vetemus. Sed quomodo id fieri possit in scholis nostris, ubi aliae disciplinae sermone patrio docentur ?

Anno superiore autem nonnullae societates maximae hujus terrae ut Rakuten officiorum interretialium praebitor ac Uniqlo vestifex publice nuntiaverunt se Anglicam ut linguam communem usurupaturas esse. Nuperrime argentaria Mitsui Sumitomo dixit se ad negotia non usuram esse eis, qui 800 puncta in probatione de Anglica internationali non accipere possint

Quod significat populum Japonicum non posse monolinguem manere in orbe terrarum、quae inter sese in dies appropinquant. Itaque certe institutio quoque mutanda est, ut nos ad alias nationes re vera appropinquemus. Sed quomodo id bene fiat? Manifestum sit forsitan nemini nostri, qui milia per annos insularitate et fruimur et patimur.

De infelici ambulatione

2011-03-01T22:01:00.008+09:00

Olim cum mihi erat canis Anco nomine, hieme quodam die inopinate in mente venit consilium, ut pedibus iremus ad mare. Quod a domo mea abest fere 10 chilometra, scilicet non remotissimum, sed iter per colles faciendum est satis longum. Itaque cani, cum profecti essemus, lente explicavi; "Hodie per horas ambulabimus. Ita, non celeriter cedas, ne citius fessa fias." Canis tamen ambulatione laetissima, veluti in viridarium proximum se conferet, procedebat me vi forte trahens.

Duas post horas cum ad oram advenerimus jam satis fessi, putabam, vel potius sperabam canem sponte in aquam se projecturam ac undis lascivituram esse. Nam frequenter videbam in pelliculis televisificis mare canibus semper placere ac eos in arena corporibus madidis currere aut undas sequentes aut ab eis fugientes. Attamen canis mea, cum undas primum in vita sua videret, earum sonos motusque metuens in me continuo haerebat nec ad aquam appropinquare volebat.

Domum cum reambularemus, ipse canem trahebam fessam. Quam miseram, quae verba domini non intellexisset! Sed optime memor sum suavitatis dulcium, quae redeuntes obiter apud apothecam emimus ac una edimus laeti. Postridie autem multissimas per horas dormire pergebamus canis et ego.

De coeruleo

2011-02-27T15:06:00.071+09:00

Heri sodalis quaedam gregis linguae Latinae amantium in Japonia nos certiores fecit de libro, quem Petrus Pesic scripserit atque in Japonicam ipsa converterit. Qui liber "Physica coerulei" Japonice inscriptus tractat coeli colorem, atque explicat qua de causa coelum nobis se offerat hoc colore tinctum. Scilicet enodatur aenigma, quod nos omnes pueritia in mentibus teneremus!

Attamen, linguam veterrimam malo quam physicam, quae me adulescentem multum vexaret, idcirco, antequam eum evoluerim, me rogabam, qualia verba Latina usurparentur, cum coeli colorem dicerent antiqui. Et Google usus casu inveni libellum de coloribus Antonii Thylesii, de quo hactenus nihil scivi indoctus.

Ut legitur, citans Ennium auctor hic saeculi sexti decimi disseruit vocem "coeruleus" a "coelum" derivatam esse. Nihil mirabilis est. Mea tamen multum referunt verba haec:

Nam mihi recordant carmen "Caerulei oculi" inscriptum poetae Fracogallici Theophili Gautier. Cum discipulus essem, aliquod de opere hoc ipse scripsi atque coram professore condiscipulisque orationem feci. Sed nunc nihil, proh dolor, memor sum. Quare illo tempore opus tam impudendum, ut dicam, elegerim? Quomodo in Japonicum sermonem verterim versum ultimum? Utrum is significet excisionem materialem an non?

Haec pars mihi primum videbatur rem valde insolitam narrare, namque apud nos cucumeres omnium generum virides sunt. Ita, putabam discrimen inter coeruleum et viridem non tam manifestum fuisse apud Romanos sicuti apud Japonicos. Attamen, cum imaginem melopeponis vulgo "zucchini" quaerem, unum colore coelesti tinctum offendi. Mirabile mihi visu est!

Scire velim, utrum hujusmodi veterrimus symbolismus coloris Europaeus, scilicet conjunctio tristitiae et coerulei, transmissus sit et in genus musicum "Coerulea" vulgo "Blues" appellatum, quod in parte australi Civitatum Unitarum a populo nigricolore ortum esse fertur. Forsitan, ut responsum rectum accipiatur, necesse est de symbolismo colorum in terris subsaharanis inquirere. Itaque, dum studiosi MIT vel Harvardianae curiosius omnia investigant atque de eis in Vicipaedia enarrant, auscultemus interim carmen "Coerulea colorum" inscriptum.

De anni temporibus

2011-01-01T20:31:00.068+09:00

Hodie vesperi mochis caute esis(1) cum versus de anni temporibus legerem, in memoriam mihi inopinate venit pars prima "Libri pulvinaris", quem adulescentulus in schola legerim. Hac in parte auctrix saeculi decimi Sei Shonagon nomine breviter atque optime descripsit res ad singula anni tempora pertinentes, quae sibi in aula imperiali viventi cordi essent. Liber his verbis incipit;

Vere diluculum placet, quo extrema montis gradatim clarescentia paulum splendescunt atque nubiculi purpurei subtiliter per caelum panduntur.

Deinde de nocte ac vesperi ac mane auctrix scripsit aliquot versus, quorum longitudines multum inter se differunt.

Hoc opus tam magni momenti esse existimatur, ut omnes fere nos, cum discipuli scholae secundariae essemus, 15 sententias hujus partis studiose didicerimus, vel potius animo recipere coacti fuerimus.

Exempli gratia, pellicula "Ventus dulcis in vico" inscripta ac anno 2007 a moderatore Yamashita Nobuhiro perfecta, in qua multa de pulchritate rerum naturalium vitaque puerorum ruri habitantium tranquille atque venuste narrantur, nobis monstrat discipulos ad scholam adeuntes, qui via subridendo memoriter alter alteri eas praenuntient.

Mihi quoque, quamquam piger eram discipulus, scripta haec traditionali transmissa animo ita impressa fuisse videntur, ut modus anni temporum percipiendorum hac ab auctrice partim regi sentiam.

Etiam in animo Hayashi Amari, poetriae aetatis nostrae propter versus scilicet tancas de vita sexuali impudentissime atque pulchre compositas pernotae, cum canat de "tristitia vesperi autumnali subito majore facta", forsitan verba operis hujus audita fuerint, nonne?

Quidquid sit, mirandum primum mihi est, quod aliquis jam paginas hac de scriptrice Latine exaraverit. Quandoquidem difficile imaginari possit eum et opus hoc Latine non redidisse, versionem ejus legere vehementer velim!

(1) Singulis annis mense Januarii aliquot senes mochis strangulati vitas amississe nuntiantur. Ita, mochi hac in terra genus escae omnium periculosissimum esse mihi videntur.

Haicua nigra

2010-09-20T13:53:00.003+09:00

Nemo cingendus.
Zona nigra in mensa
plicata sola.

Frigor pluviae
penetrat in cafei
nigritudinem.

Vente nocturne,
ne infles mi dormenti
Vexillum nigrum.

De causa deflationis

2010-09-01T23:21:00.007+09:00

Carmen "Da mihi alas" inscriptum nobis unum ex notissimis esse censetur. Quod primum anno 1970 grege Volucri Rubra nomine secundum rationem musicae vulgaris in lucem editum est,deinde aliquot post annos secundum eam musicae saxeae quoque cantum est.

Canor ejus autem pulcherrimus populo hujus terrae ita placebat, ut jam annis septuagenariis in scholis elementariis secudariisque chori puellorum eum canere coeperint. Egomet recordor me adulescentulum in conclavi scholari cum amicis in quattuor voces dividis fecisse concentum, cujus verba sicut incipiunt; " Si nunc desiderium meum expleretur, alas vellem."

Forsitan hodie maxima pars Japonicorum, scilicet plus quam 100 miliones hominum hoc de opere musico saeculi praeteriti optime sciunt. Quod etiam anno 1997, cum turma pedifollica Japoniae Tokii pugnaret, ut particeps fieret poculi mundani se in Francogallia habituri, aliquot decies milia hortatorum una in amphitheatro assa voce autem mirabiliter cecinerunt victoriam optantes.

At recens denique animadverti verba oeconomiae non optabilia hoc in carmine nobis tam amato inesse. In parte secunda etiam poeta sicut composuit:" Nec divitiam nec honorem, sed alas volo."

Quid? Quasi omnes adulescentes nostri hos per trigenta annos res, ut dicam, ad Ascetismum idoneas orabant ac orant? Ex quo forsitan difficiliter vitaretur, ne conatus rerum novarum creandarum minuerentur ac audacia merciorum illecrebrosarum conficiendarum frangeretur ac desiderium vitae commodioris agendae debilitaretur ac cupiditas optimae autoraedae emendae extingeretur et caetra. Ecce homines herbivori facti, quibus explicari possit status oeconomicus Japoniae per viginti annos stagnans deflationemque continue perpessus.

Rebus sic stantibus, nobis jam magna voce canendum est carmen de Hedonismo; "Optimum vinum bibamus! Optimam cenam commedamus! Optimo spectaculo gaudeamus!" Et dicamus; "Ita, lucrum faciendum!"

Nisi quod Japonia verum occadet atque fieri poterit, ut morbosus, qui Seuliae vel Shanghaii curari possit, Tokii morietur. Ne cantus Susanae Boyle illius ut "requiem" sonet civitati nostrae moriturae, cujus cives juvenes puellas Nintendenses quam veris anteponere coeperint.

De inscriptionibus

2010-08-27T12:43:00.015+09:00

Recens inveni aliquot commentaria actorum diurnorum, in quibus nonnulla de inscriptionibus Latine scriptis narrantur.

Centesimum anniversarium ab obitu praeclari astrologi Italici Schiaparelli nomine celebrans auctor commentarii hujus nobis adfert monumenti inscriptionem, in qua vita sua breviter sicut descripta est;

"Caelum exploravit qua Terram mente Columbus -
et nova cum causis repperit astra novis Hesperiam
invenit sulcosque in Marte retexit - et qua per
spatium lumina lege cadant"

Puto laetissimum esse hominem, cui post mortem dantur verba hujuscemodi Latina!

Ephemeris Elisatiensis nobis praebet commentarium de inscriptione, quae in aedibus saeculo septimo decimo structis invenitur. Sed dolendum est quod adfertur tantummmodo versio Francogallica; auctor scribit saeculo nostro numerum Latinistarum tam minutum fuisse, ut sententia vel nuntium inibi Latine scriptum quasi expunctum sit, quamquam inscriptio ipsa in saxo ad nostram aetatem tradita est. Ut mihi videtur, auctor hic fortasse ignorat nos scriptores blogorum Latinorum et Gregem Latine Loquentium nostrum et Ephemeridem nostram!

In situ interretiali cujusdam stationis radiophonicae linguae Russicae legitur percontatio de litteris vel cultuubus, in qua nobis refert quidam liber "Латинские надписи в Петербурге (Latinae inscriptiones in Petropoli)”　nuncupatus a Olga Budaragina scriptus. Quae Latinae perita collegit, ut fertur, inscriptiones hac in urbe manentes ac adnotationes praebet. Sed, proh dolor, haec lingua Slavica mihi ita ignota manet, ut quasi nihil hujus paginae intellegam. Rebus sic stantibus, si quis Russicae peritus nobis explicet quid hac in percontatione narretur?

De modo oeconomiae sanandae

2010-08-03T22:19:00.002+09:00

Olim debita somniabant se fortunae fieri. Quae leviter huc illuc volitans vere fortunae erant. Voluptatibus expletis cupiditatibusque satiatis, non animadvertebant se debita esse. Subito tamen cum somno excitata sint, inibi debita stupefacta manebant. Sciri non poterat utrum per somnium debita in fortunas mutata sint, an fortunae in debita. At inter debita fortunasque certe est discrimen. Quod desperatio appellatur.

De cicada

2010-08-02T21:18:00.021+09:00

Hodie vesperi domi comptatro utens magnum post temporis spatium audivi canere cicadam nomine tannam Japonensem alias higurashim. Bestiola hujus generis mihi videbatur hic evanuisse postea quam silvula pinea abhinc plus quam 10 annos caesa fuit.

Ejus clamoris auditu valde gaudebam, propterea quod hac in civitate multos per saecula existimabatur pulcherrimus esse. Verum etiam hoc de animali parvo, quod tantummodo crepusculo coeptaeque obscuro lucis canat, permultae tancae haicuaque componuntur a poetis qui in eo aliquid triste vel, ut dicam, melancholiam inveniunt atque aliquid frigidum sensu percipiunt.

Cicada canens,
Refrigeres mi fervens
Computatrum hoc.

Equidem medicinae peritus quidam Tsunoda nomine putabat nos eum auscultare modo, qui ab eo hominum Occidentalium multum distat. Recens tamen sunt qui consilium ejus negant. Itaque vos rogare velim quomodo vestris auribus sonent hi soni.

De arte fluctus capiendi

2010-07-31T21:14:00.015+09:00

Aestate juvenes permulti sine tabula colunt artem fluctus capiendi apud orbis terrarum oras, inter quas propter magnitudinem fluctuum puritatemque aquae notissimae sunt Havaiensis ac Californiensis. Hac de arte enim Cynetus Valesius optimus in epistula sua ad Gregem Latine Loquentium die decimo sexto mensis Julii missa lepidissimam nobis praebuit descriptionem hanc:

"sed quid sibi vult capere fluctum? propositum est ita natare gravitate ac declivitate adjuvantibus ut e labro (ut dicitur) summove fastigio fluctus accendentis oram proiiciare deorsum atque aversim ac veharis trans fluctus superficiem plus minusve intacta (si puella es) aut intactus conlabenti mole spumifera (quae dicitur aut bulligo aut aqua alba) post te."

Et in Japonia multi sunt qui fluctus capiunt, vel potius eos capere cupiunt. Infeliciter tamen mare prope Tokium generaliter ita placidum tranquillumque est, ut raro efficiatur fluctus cum labro altus, quo capientes gauderent. Itaque, per viam apud oram cum ambulem, saepe video juvenes pedibus in aqua mersis supra tabulas per diem accumbere forsan philosophantes. Utrum modum consiliorum Zhungzi usurupandorum reperire possint ad crisin oeconomicam exsorbendam an non? Nescio.

Capiendus est
nullus fluctus. Juvenum
Capilli siccant.

De papilione

2010-07-17T17:55:00.014+09:00

Die Jovis epistulae meae de usu linguae Anglicae ad Gregem Latine Loquentium missae Stanislaus optimus, cui heic scribam ad ideogrammata recte monstranda, sicut respondit;

Mentionem fecisti de Serica classica.(....)Tu quoque ei studuisti? Puto saltem librum "Zhuangzi" Latine reddi debere.

Ita. In Lycaeo meo omnes discipuli Sericam classicam paulum discebamus. Postea in juventute per oblectamentum legebam, versionibus Japonicis annotationibusque adjuvatus, aliquot opera Serice scripta, inter quae esset et liber Zhungzi. Etiam memini me, illo tempore Francogallicam discentem, hanc in linguam Europaeam convertere ausum fuisse partem operis ejus, in qua canores humanus ac terrestris ac caelestis narrantur. Quam miser esset magister, qui acceperit abominandam versionem meam mendarum plenissimam!

At infeliciter adhuc morbus hic, scilicet ridicula audacia convertendorum quorumcumque facultate majorum haudquaquam mihi sanata esse videtur, namque notissimam partem auctoris illius sermone Romano reddere conatus sum, quamquam nec Latinam nec Sericam nec philosophiam calleo;

昔者■周夢為胡蝶栩栩然胡蝶也自喻適志與不知周也俄然覺則蘧蘧然周也不知周之夢為胡蝶與胡蝶之夢為周與周與胡蝶則必有分矣此之謂物化

Olim Zhuangus Zhous somniabat se papilionem fieri. Qui leviter huc illuc volitans vere papillio erat. Voluptatibus expletis cupiditatibusque satiatis, non animadvertebat se Zhoum esse. Subito tamen cum somno excitatus sit, inibi Zhous stupefactus manebat. Sciri non poterat utrum per somnium Zhous in papillionem mutatus sit, an papillio in Zhoum. At inter Zhoum papilionemque certe est discrimen. Quod transformatio rerum appellatur.

At melius converteri possit 物化 in "transformationem in res", scilicet "transfigurationem naturalis viae per se factae in species". Ita censeo, nam sunt quoque verba 液化( liquefactio ) ac 気化( evaporatio ), in quibus primae litterae res propter mutationem effectas significent. Facitote de opinionibus vestris me certiorem, quaeso, periti doctique!

PS ■;Ideogramma maximi momenti, nescio qua de causa, hoc in blogo monstrari non potest.

De canis memoria

2010-07-16T21:51:00.011+09:00

Olim mihi erat canis Anco appellata, cui valde placeret animalia parva omnium generum insequi. Quam comitus quodam die hiemis cum apud flumicellum ambularem. animadvertit aliquot anites prope ripam tranquille natare atque extemplo in aquam se projecit ad eas venandas. Quod insolitissimum admiratus autem subito audivi clamorem magnum, quem pedibus madidis fecerit, namque haudquaquam praenoverat, ut mihi videbatur, aquam ei nimis frigidam esse ad innatandum.

De humiditate

2010-07-05T20:00:00.026+09:00

His diebus clima zonae torridae apud nos Tokii Yokohamaeque se habet. Calorem humiditatemque revera odiosissimam quotidie patimur.

Hodie vesperi a Tokio domum recurrens cum in statione ferriviaria Yokohamae essem, megaphona nuntiaverunt propter virum quendam in viam introeuntem omnia tramina inhibitum iri. Crepidines statim factae sunt plenae hominibus, inter quos et nonnullos viatores terrarum alienarum offenderim. Quam miseri sint qui loco tam suffocabili exspectare coacti sint nihil de causa morae intellegentes.

Adulescentulum nigricolorem, qui solus sub tabula horaria adstet, alloqui debeam an non? Sed quid Anglice dicam? Si hac in terra habitet linguam nostram loquens?

Statio jam in sudatorium conversa est. Omnes muti fessique videbant currus qui per aliquot minuta sisterent inertes. Sellam vacuam in crepidine invenire conatus sum sed frustra, namque his annis numerus sellarum in stationibus, nescio qua de causa, multum minutus est.

(Photographema a KIHA 45 Factum)

Audiebantur tantummodo murmura temperaculorum aeriorum, quae tramen ad Tocium iturum omnibus portis apertis murmurabat. Cum in curribus sellae vacuae manerent, statui me ibi sessum expectaturum esse.

Qui insanus se ipsum die tam calido nubilosoque occidere optavisset, secundum nuntium, facile ac sine mora captus est. Itaque tramen ad paeninsulam Miurae iter facturum lente nobis advenit.

At ille adulescentulus? Inter permultos exspectantes inveniri non potuit.

De haicu ac tanca

2010-01-26T22:43:00.022+09:00

In pagina Sandrae eruditae magno cum gaudio legi carmina haec, praesertim tancam a Yosano Akiko compositam. Cum in juventute linguam Latinam discerem, nequaquam putabam ego opus hujus poetriae Latine lecturum esse. Quam mirabiliter orbis propter interrete mutatus nobis sit!

Quod ad genus verbi “tancae” pertinet, quoniam in lingua nostra discrimen inter genera verborum non fit, et feminum et neutrum haberi potest. Ceterum, utamurne "C" pro "K" modum scribendi Accii illius sequentes?

Neque discrimen inter res singularem ac pluralem fit, idcirco et "libellulam" et "libellulas" significare potest. Cum "libellulis" utetur, hic potius legitur, ut dicam, aliquod "metaphoricum", scilicet sententiae variae de viro cujus adventum poetria exspectat, namque difficile una manu capiuntur duae vel tres libellulae.

Ecce versio Japonica, in qua inveniri possunt numeri vocalium 5-7-5-7-7 ("n" in "tonbo" scilicet libellulam/s vocalis habetur);

君きぬと kimi kinu to
五つの指に itsutsu no yubi ni
たくはへし takuwaeshi
とんぼはなちぬ tonbo hanachinu
秋の夕ぐれ aki no yuugure

Quod ad haicua pertinet, ut legatis inter poetas japonicos et opera Yosae Buson, nam ea “aspectabilia” vel “pictoria” saepe existimantur, ideoque, cum versa in linguas peregrinas sint, intellectu faciliora esse mihi videntur. In pagina poetriae optimae nekojitae Francogallice legi possunt circa 100 carmina sua. Atque infra cito versiones in aliqot linguas, quas in Webcat inveni;

Haikai poet Yosa Buson and the Bashō revival / by Cheryl A. Crowley.
-- Brill, 2007. -- (Brill's Japanese studies library ; v. 27)

Haiku master Buson : translations from the writings of Yosa Buson : po
et and artist : with related materials / Yuki Sawa & Edith Marcombe Sh
iffert. -- White Pine Press, 2007. -- (Companions for the journey ; 15
)
Mynah birds and flying rocks : word and image in the art of Yosa Buson
/ John M. Rosenfield. -- Spencer Museum of Art, University of Kansas,
2003. -- (The Franklin D. Murphy lectures ; 18)

The haiga genre and the art of Yosa Buson(1716-84) / Joan Hertzog O'Ma
ra. -- U.M.I. (University Microfilms International) Dissertation Servi
ces, 1989

The path of flowering thorn : the life and poetry of Yosa Buson / Mako
to Ueda. -- Stanford University Press, 1998

Haiku / Yosa Buson ; choisis, présentés et traduit du japonais par J
oan Titus-Carmel. -- La Différence, 1990. -- (Orphée ; 51)

Japán haiku versnaptár / Matsuo Bashō, Yosa Buson, Kobayashi Issa v
ersei ; Andō Hiroshige színes fametszeteivel ; [fordította Tandori
Dezső ; válogatta, japán eredetiből magyar prózára fordította
és az utószót írta Halla István]. -- Magyar Helikon, Európa Kön
yvkiadó, 1981

Printemps / Yosa Buson ; traduit du japonais par Koumiko Muraoka et Fo
uad El-Etr ; avec un autoportrait de l'auteur. -- La Délirante, 2000

Selección de jaikus / Yosa Buson ; traducción de Justino Rodríguez,
Kimi Nishio y Seiko Ota. -- Hiperión, 1992. -- (Poesía Hiperión ;
198)

De femina nimis pulchra

2010-01-06T18:11:00.054+09:00

Hodie apud nos celebratur Kakizome, scilicet dies festus artis scribendi. Tokii se habet certamen chirographarium, cujus participes 3300 conveniunt omnibus ex regionibus Japoniae. Haec ars etenim omnibus in scholis elementariis ac secundariis discitur atque alumnos feriis novi anni facere oportet opera sua, quae in conclavibus sholaribus exhibeantur.

Bene recordor ego, cum 12 annos natus essem, scripsisse 6 litteras 真間の手児奈, quae Mama no Tekona leguntur. Attamen eo tempore non intellexi quid significent, idcirco mihi multos annos ut aenigma magnum manebant eae, quas ipse scripseram.

Recens denique, in Google quaerendo, inveni paginam Vicipaediae Japonicae, in qua significatio earum explicatur. Quam secundum hic agitur nomen cujusdam feminae, quae ante aetatem Narae (710-794) vitam acerbam egit.

Tekona, quae fuit filia pulcherrima praefectii regni Shimofusae, nostra aetate Chibae nomine prope Tokium sitae, cum viro quodam in regno vicino habitante nupsit. At propter bellum inter hos duo regnos gestum, ad patriam cum pueris redire coacta est.Quam tamen uxorem ducere tam voluerunt multi viri, ut inter sese pugnaverunt. Quos videns Tekona, valde afflicta moeroreque confecta, se in sinum Mamam nomine jecit.

In florilegio Manyoshu saeculo octavo compilato continentur 9 carmina hac de femina canta. Inter ea infra unum ab Anonymo compositum cito.

安能於登世受_ A no oto sezu
由可牟古馬母我 yukamu koma moga
可豆思加乃___ Kadzusika no
麻末乃都藝波思 Mama no tsugihashi
夜麻受可欲波牟 yamazu kayohamu

Si mihi esset equus sine sonis pedum procedens. eam cottidie frequentarem pontem Mamae in Kadzushika situm clam transeuns.

At semper mihi non apertum manet alterum aenigma ; qua de causa magistra mea hac de re nihil narraverit? Pigra esset? Eventus pueris nimis luctuosus? Nullus modus eam sciendi relictus est.

De ministro rerum aerariarum

2010-01-05T20:03:00.008+09:00

Secundum nuntium televisificum NHK, hodie vesperi minister rerum aerariarum Japoniae Fujii 77 annos natus dixit se a munere valetudinis causa removere velle, si medicus ei abdicationem recommendet. At minister primarius Hatoyama coram diurnariis publice dixit sese sperare, ut hic senex continue munere fungatur. Ita, nunc invenitur discrimen inter sententias virorum politicorum maximi momenti.Jam nonnulli praevident proximum rectorem ministerii hujus; consiliorum aerariorum peritus quidam praedicit imperatum suscepturum esse Sakakibaram olim "Mister Yen" in bursis nummorum appellatum. Quidquid sit, magna pars negotiationum populique, ut mihi videantur, sperant valorem yenorum minutum iri ac exportationibus auctis res oeconomicas hac in terra meliorare.

De Petro Kassui Kibe

2009-12-19T21:57:00.049+09:00

Anno 1587, quo Franciscus Drakus Eques classem quandam Hispanicam in portu Gaditano sustulerit, in regno Bungi, aetate nostra Oita appellato, natus est Japonicus quidam Petrus Kassui Kibe nomine, qui iter ad Jerusalem Romamque faciens vitam mirabilem autem haud sedatam degit. Hoc de viro hodie paulum scribam, ut commentario a Sandra erudita hebdomade superiore scripto respondeam, namque hic peregrinator saeculi septimi decimi multa de pace belloque cogitare me facit.

Cum 13 annos natus esset, Petrus linguam Latinam ac theologiam Christianam ac litteras Japonicas ac musicam Europaeam discere coepit in seminario Societatis Jesu, quod in urbe Nagasaki erat. Quo postea incendio deleto in seminario urbis Arimae his disciplinis continue versabatur. Inter magistros eum docentes erat et Mantius Ito, qui, ut legatus regis Otomo Sorin ad Europam missus, anno 1585 Romae a Pontifice Gregorio Tertio Decimo exceptus fuit. Anno 1606, cum Petrus 19 annos natus esset, perrectis seminarii studiis munus incepit in domo sacerdotis cujusdam sperans se ipsum sacerdotem fieri.

Cum shogunus Tokugawa Ieyasus , qui finem aetati bellicae ponens regimen novum anno 1603 condidisset, rerum politicarum causa de interdictione fidei Christianae decretum anno 1612 fecerit atque post annos secundos hac a decisione missionarios omnes de Japonia expulerit, Petrus ad Macaum cum aliis multis fugit ibique in collegio Latinam ac theologiam discebat. Attamen, propterea quod eo tempore rector collegii hujus coloniae Lusitanae Japonicis non permitteret, ut sacerdotes fierent, Petrus ad Societatem Jesu Romae ire ac ipse licentiam petere audacter statuit. Et anno 1618 cum duobus Japonicis a Macao profectus ad Goam navigatione advenit. Postea solus per viam terrestrem, scilicet Hormuz ac Bagdad ac Jerusalem peragrans, anno 1620 ad caput aeternum attigit.

In interrete de itinere suo sine dubio asperrimo nulla descriptio inveniri potest atque me rogo quo modo Petrus sine ulla pecunia nec tutela tale iter per terras Islamicas facere potuerit. Quod ad linguas pertinet, fieri forsitan potuit, quod Petrus jam Latinam sciens elementum Persicae vel Arabicae per 3 annos perambulans bene didicerit. At quid enim incolis apud vias habitantibus dixerit, ut cibus ei daretur ac noctu cubitus pararetur?

Si simulavisset se Islamicum esse ex terra Asiae orientalis ad sacram Meccam procedentem, facile res omnes necessarias accepisset. At egomet non puto eum pietati addictum mendacium tale fecisse. Mea sententia Petrus omnia veraciter incolis in singulis vicis dixerit; "Sum Japonicus. Veni ex terra remota. Sum Christianus. Ad Romam ire volo, ut sacerdos fiam". Quem audientes sine dubio valde mirati sunt, ita ut forsitan fuerint et qui eum stultum habuerint. At nonne multi pii Islamici, videntes acies oculorum ejus, pietatis calorem hujus alieni intellexerint? Etsi religione ab eo differebant, eum reverenter exceperint ac benevolenter in peregrinatione juverint, namque, nisi ita effectum fuisset, Petrus Persiam immensam Arabiamque vastam percurrere non potuisset.

Antequam Petrus ad Romam pervenit, illuc jam missa fuit epistula, in qua consilium datum fuit, ut hoc Japonicum ex Macao profecto non exciperent. Ut intellegamus qua de causa epistula huic peregrinatori tam adversa scripta fuisset, scienda sunt nonnulla de consiliis ad evangelizationem in Japonia pertinentibus.

Saeculis sexto decimo ac septimo decimo, cum fides Christiana hac in terra, praesertim in insula Kyushu nomine Nagasakim ac Bungum continente, beneficio missionariorum floreret, secundum modos Japonicos aestimandos sacerdotes Europaei divisi erant in greges duos, quorum unus, sicut Franciscus Cabral ab anno 1570 usque ad annum 1581 Superior Japoniae, putabat incolas hujus terrae Asiaticae populum inferiorem esse ac ad Latinam theologiamque discendam aptum non esse, alter, sicut Alexander Valignanus Visitator in Japoniam anno 1579 adventus, mora Japonica observans disciplinas fidemque Europaeas nobis tradere conabatur.

Forsitan qui epistulam de Petro scripsit, modo praedicandi "adaptationismo" nomine a Valignano usurpato adversus erat. Attamen, egomet numquam ethnocentrismum hujusmodi vituperare volo, quoniam eo tempore et Japonici Europaeos fastidiebant appellatione Nanbanjin, scilicet "barbaris meridionalibus" usi.

Nescio quomodo praepositus generalis Societatis Jesu Mutius Vitelleschi de discrimine inter terras Europaeas Asiaticasque cogitaret. At sine dubio statim omnia mala ab aliis de Petro enarrata oblivioni dederit, si ipse videret eum, qui difficultatibus vi fidei victis apud portam ecclesiae illae baroccae se praebuit ac de varietate magna rerum religiosarum insolitarumque Latine loquebatur colore vultus solem Arabiae reflectente lacertisque robustis aut agrum Persicum arando aut camelis onera imponendo exercitis.

Mense Novembri anno 1620, cum 32 annos natus esset, Petrus etiam in Archibasilica Sanctissimi Salvatoris sacerdotio initiatus est. Quam magnum gaudium ei impositio manuum dederit hac in urbe sanctissima, ubi in permultis ecclesiis magnificis soni splendidi organorum audiebantur. Postquam per 2 annos Romae mansit in Universitate Gregoriana discens, Petrus primum ad Olisiponem advenit. Deinde anno 1623 hoc ex portu Lusitano profectus navigatione ad Asiam iter fecit.

Nec ad patriam suam redditus facilis Petro fuit. Enimvero per annum Mozambico, 3 annos Goae, 2 annos Ayutthayae, annum Manilae vitam agere coactus fuit, antequam Petrus 43 annos natus demum invenit navem quamdam vetustam, qua in portum Bonotsum regni Satsumae anno 1630 appulsus est.

Hic tamen legenda persecutionis vastantis supliciique atrocis inceperunt, quae ad extremum martyrio Petri anno 1639 desiverunt. De quibus non scribam, nisi quod anno 2008, ut forsitan sciatis, Petrus aliique 187 Catholici Japonici beatifacti sunt.

At me rogare velim; quid Petrus, cum in regno Siam deinde in regno Luzon moraretur, de rebus religiosis politicisque cogitaret? Quomodo Japonia et regimen Tokugawense et consilium suum ad religionem pertinens viderentur ei docto, qui in seminariis Societatis Jesu forsitan librum illum de bello Gallico ac Heikemonogatari, scilicet narrationem de bello intestino saeculo duodecimo gesto legisset, postea terras varias Asiaticas ac Europaeas ac Africanas cum incolis suis vincentibus victisque ipse videret?

Ceterum, qua de causa in Japoniam redire maluit, tametsi bene sciebat se persecutum ac necatum iri? Nonne melius ei fuisset Manilae morari ac ibi Japonicis Christianis a patria expulsis praedicere? Potuissetne negotia ibi tractare, ne Catholici in Japonia saeviter vexarentur? Potuissetne et regimen Japonicum eos in Manilam vel Macaum exilio mulctare? Postremo, omnesne viri religiosi politicique existunt, ut viventes mundum nostrum nobis omnibus viventibus meliorant?

Nihil tamen respondit Petrus peregrinator, qui de his rebus nullam paginam reliquit.

Ita, currum calami sustineam citans carmen quoddam a Yosano Akiko compositum. Poetria praeclara haec de fratre ejus, qui belli inter Russiam ac Japoniam anno 1904 gesti particeps esset, sicut composuit;

O frater mi, de te cogitans ploro. Ne moriaris. (......) Utrum castrum Ryojun pereat an non, nihil mea refert.

De rebus oeconomicis anno 1820

2009-12-09T16:28:00.019+09:00

Secundum studiosum quemdam Batavicum Angum Maddison nomine, anno 1820, 10.4 millies mille millia hominum omnium toto in orbe numerabantur, quorum 3.8 Sinenses erant, atque divitia scilicet productiones generales domesticae tribuebantur hoc modo:

Europa occidentalis 23%,
Civitates Unitae 1.8%,
Europa orientalis 3.6%,
terrae ex Unione Sovietica 5.6%,
Americae centralis meridionalisque 2.1%
Africa 4.5%
Imperium Sinense 32.9%,
India 16.0%
Japonia 3.0%

GDP per capite aestimatur 1706 dollariorum in Britania post revolutionem industrialem atque 600 in Imperio Sinense. Scriptor Epistularum ex Tameike hac de re sicut explicat; properea quod eo tempore agricultura inter omnes res oeconomicas maximi momenti erat, discrimen inter terras forsitan parvum erat. Atque vituperat permultos Japonicos qui timent ut Sinae terram nostram productionibus superent, namque, si duae terrae historico genere videantur, nequaquam mirandum sit, quod Sinae majores oeconomia quam Japonia fiant. Ceterum, praedicit Sinas divitiores enim Japoniae commoda oblaturas esse.

At ego valde miror, quod Civitates Unitae minores quam Japonia essent. Id significat, ut mihi videtur, eo tempore hac in terra nos plures fuisse ( forsitan orysae culturae causa ).

Tabula geografica anno 1818 in Japonia edita.

De Tanca Latina

2009-11-22T15:18:00.049+09:00

Hodie etiam in scriptorio Sandrae optimae inveni "tancam", quae genus litterarum Japonicarum traditione transmissum est ac Latine "carmen breve" dicere vult. Veniam peto, quod tam sero eam animadverterim!

Mihi valde cordi est ea tanca, quae prima inter omnes mihi notas Latine scripta sit, praesertim propterea, quod discrimen inter modos canendi Latinum ac Japonicum, ut dicam, animum meum movet; poetae Japonici classici forsitan versus tertium quartumque non scripsissent atque putavissent sensa "pulsu cordum" Latine prolata jam metaphorice enuntiata esse primo alteroque, in quibus nihil humani describitur. Eodem tempore addendum quoque est, quod in tanca pauciora verba scribi possunt Japonice quam Latine.

At semper mihi valde placent legere tancas vel haicua, quae a peregrinis secundum stilos singularum terrarum composita sunt. Exempli gratia, lego magno cum gaudio haicua nekojitae poetriae dissertissimae, quae abusa 17 vocalibus res jucundiores breviter mirabiliterque narrat.

Jam de poesi classica in Japonia paulum scribam.

Et aetate nostra hac in terra permulti poetae amatores tancae haicuumque numerantur, ut in actis diurnis a vicies vel tricies decenis millibus lectorum lectis tota una pagina ad haec genera poetica dicetur ac programma de poesi televisificum hebdomadarium canali publico emittatur ac multi circuli poetarum singuli mense acta sua edant. At res hae numquam dicere volunt Musas hanc terram quam alias melle;

Primum in tanca oportet sequi nullas regulas nisi eam ad numerum vocalium pertinentem, idcirco tancam componere multum facilius esse mihi videtur quam aut sonette aut elegeiam. Deinde, secundum me, Japonica antiqua, qua anthologica omnibus poetis Japonicis legenda ut Manyoshu (saeculo octavo edita) vel Kokinshu (decimo edita) scripta fuerunt, ad linguam hodiernam plurimum propinquorem quam Latina ad linguas modernas Europaeas est. Exempli gratia, cum 14 annos natus in schola excerpta operum antiquorum legere coeperim, quamquam nihil grammaticae didiceram, omnes fere sententias assequi potui.

Ita, operibus classicis lectis ad haec genera antiqua carminum canenda apti fiunt permulti, inter quos enimvero facile inveniuntur poetae amatores lingua antiqua usi. Ceterum, aditus ad scriptores classicos facilior maximi momenti esse puto, ut litterae classicae vernaculae in schola adhuc serventur tamquam disciplina discenda omnibus discipulis, quorum aliquot singuli anno tancas componere incipiunt.

Attamen, ad poesin Serice scriptam pertinens, res a vernacula magnopere differunt. De hoc genere litterarum alio die in alio commentariolo scribam, praecipue quoniam id Latinarum in terris occidentalibus paulum assimile esse puto.

modificatum die 13 mense Decembri 2009

De divitis

2009-11-16T23:48:00.027+09:00

Heri legi capitulum 217 libri Tsuredzuregusa inscripti, qui saeculo quarto decimo a quodam monacho Yoshida Kenko nomine scriptus fuit. Hac in parte quidam vir divitissimus narrat quo pacto divitiae haberi possint; Primum, hortatur ejicere nihilismum buddhistarum, quem secundum cupiditas spesque extinguendae sunt, quoniam hoc in orbe omnes res mutabiles fugitivaeque sunt.

Deinde cupiditatem nimis magnam vituperat imperans ne pecunia sicut servo utantur. Denique monet lectoribus veracibus fieri ac promissa persolvere ut divitiae naturaliter veniantur sicut dicens; cum semel tibi divitiae erunt, laetus fies, etsi nullam cupiditatem rerum obtinendarum explebis.

Litterarum japonicarum peritus quidam scripsit his in verbis modum cogitandi mercatoris aetatis modernae inveniri posse. Attamen scriptor buddhista hanc de divitis sententiam reprehendit dicens; si voluntas vel cupiditas non expletur, pauperes quasi dites iidem sunt.

Profecto, qui res desideratas obtinere potest at non eas obtinet multum differt ab eo, qui obtinere non potest. Hic enim agitur jus optionis. Mihi videtur Yoshida Kenko non intellegisse valorem juris hujus, quem Thales optime aestimaverat. 　

P.S
Ecce conversio in linguam Anglicam libri hujus.

De Latinitate in Universitate Statali Michiganense

2009-11-12T15:54:00.031+09:00

Hodie accepi epistulam electronicam, in qua nuntiatur Universitas Statalis Michiganensis disciplinam classicam deletura esse. Ita, ego quoque, tiro amatorque Linguae Romanae, nonnulla scribam pro Latinitate.

Cum scripta Latina legimus, per spatium 20 saeculorum gratis ambulare possumus. Revera mirabilis technologia nobis est. Quam et illa NASA praeclara praebere non potest.

Ceterum, in Japonia omnes in schola opera classica, ut Genji vel Man-yoshu vel Du Fu, legimus, quamquam numerus paginarum legendarum minutus est. Ita, numquam efficitur, ut in quadam universitate publica litterae classicae vernaculae sericaeque destituantur. Ecce humanitas nostra!

At sapientia antiqua nequaquam inutilis est. Exempli gratia, oeconomistae praeclaro Harrio Markowitz nomine anno 1990 datum est pretium Nobelianum pro sua theoria "Modernum Portafolium" appellata, in qua quoddam proverbium modo mathematico probaverat.

Oeconomista japonicus notissimus Ikeo Kazuto nomine Universtatis Keio enimvero recens in Garritore sicut scripsit;

"Litterae classicae legendae sunt, ut sensus strategicos alamus. In terris occidentalibus Graecae Latinaeque, in orientalibus Sericae. Samuraii aetatis feodalis Edo ac administratores regiminis Meiji, propterea quod de tenero ungui Quattuor Libros ac Quinque Litteras Classicas memoria retinere conabantur, res publicas gesserunt melius quam homines post bellum alterum viventes qui, inter alia, Sun Zi non bene legunt."

Egomet in Garritore de oeconomia nonnulla valde miratus jam scribere potui proverbia et alia e cyberdiario Laurae Gibbs eruditissimae adducens.

Mihi non est in animo dulcia tutis praeponere.
Semper plus metuit animus ignotum malum.

Cum omnes ignotum malum metuere coeperunt, subito perierunt Lehman Fratres, qui dulcia tutis praeposuerant.

Ubi coepit ditem pauper imitari, perit

Josephus P. Kennedy vir divitissimus, cum nuntios ad syngraphas pertinentes a quodam adulescente paupere calceamentum illius expoliente anno 1929 paulum ante depressionem magnam audivit, animadvertit omnes vendendas esse.

Omnia humani Latine nobis jam dicta fuerunt!

De vino et caetris

2009-11-11T14:37:00.010+09:00

In Britania productio vini rubri temperatura coeli tempore verno autumnalique propter calefactionem orbis aucta denuo possibilis facta est post intervallem saeculorum sex.Id significat terram nostram saeculis mediaevalibus calidiorem quam nunc fuisse. Enimvero, exempli gratia, in America septentrionali erat colonia Vinland (=terra vitis) nomine a Normannis saeculo undecimo condita, quae in Nova Anglia (New England) hodierna sita fuisse putatur.

Quidquid sit, nunc auscultemus carmen britanicum saeculo quinto decimo compositum a Johanne Dunstable, qui forsitan diebus tepidioribus et vino rubro fruebat. At velim scire inter compositores Renascentiae quis ultimus hac cadentia Landiniana usus musicam composuerit. Ceterum, utrum inter mutationem temperaturae et usum hujus cadentiae correlatio aliqua fuerit an non?

Egomet, ad vinum pertinens, recenter potiones alcoholicas bibere destitui, vel potius tantummodo cervisiam sine alcoholo bibere soleo. Et nunc animadverti se melius quam olim res recordari posse. Nam saepe efficitur, ut versus latinos, quos nocte legerim, mane proximo die sine labore recordari possim.

At quam sero! Quoniam, cum discipulus lycaei essem, jam cotidie edebam sorbillum glaciatum cui whischium adderetur. Deinde cum in universitate discerem, cotidie fere litram cervisiae bibebam. Hodie denique inntellexi ubi evanuisset, exempli gratia, memoria mea conjugationis verbi graeci παιδευω; secundum circuitum metabolicum in jecore dissoluta ac in urina flatoque excreta fuit...

"Vino intrante, foras subito sapientia vadit."

Ecce proverbium quod me Laura Gibbs optima docuit. Gratias tibi ago!

De certamine pedifollico

2009-10-22T10:56:00.000+09:00

Heri in Arabia Saudiana certamen pedifollicum semifinale Ligae Asiaticae Manuum Victricum inter manus Jeddensem Nagojensemque habitum est. Ex Japonia enim, ut fertur, illuc iter fecerunt nonnulli fautores, inter quos et 9 mulieres numeratae sunt.

Quae sequentes mores veste vernacula illius terrae indutae certamen in stadio viderunt. Ad eas excipiendas cella intima muliebris primum ibi structa est. Quaedam fautrix dixit vestem arabicam pulchram ac ad radios ultraviolaceos vitandos aptam esse,

Quamquam qualitas pedifollis in civitatibus asiaticis nequaquam optima est, mihi valde placet videre manus Japonicas utro citroque hac in parte orbis certare, quoniam varietates magnae morum videri possint.

Exempli gratia, in civitatibus arabicis musica insolita a fautoribus canta saepe auscultatur, in Australia certamen in stadio ludii vernaculi Aussieball nomine habetur, in Corea septentrionali campus herba artificiali contegitur, in India lusoribus ludentibus canem in campum introire semel vidi et caetra.

Circiter a septima minuta culmus auscultari potest!

De insolitis

2009-10-17T11:01:00.001+09:00

His diebus saepe utor programmate Garritore adpellato, quod mihi logorrhoiam effecit, ut videtur. Quae aegrotatio autem prodest forsitan eis qui linguas peregrinas discunt.

Ecce aliquas res insolitas quas inveni.

Societas aerinautica ANA a viatoribus petit, ut meiant ante volatum ad pondera leviganda. Physici saltem hoc consilium aestimare debent.

Qualem linguam maxime faciliter loqui possit clavicymbalum?

Illuminatio natalica in Osaca jam nitescuit. Quam praemature!

Haec mulier pecuniam cepit attamen forsitan aliquod maximi momenti perdidit.

Ecce musicam subtiliorem hodiernam. Quales soni auscoltentur?

In Nagoja pilus ursi maritimi ob quasdam algas parasitas viridatus est.

De valore yenorum

2009-10-12T11:02:00.000+09:00

Minister rerum aerariarum Fujii publice ac saepe dicit se permittere valori yenorum increscere. Quam ob rem omnes negotiationes merces exportantes his mensibus yenos auctos valde patiuntur.

Difficillimum est judicare utrum rectum sit an non consilium hujus ministri: id est, yenes fortiores Japoniae prosunt. Attamen nequeo adsentiri lusum striatum agere eum monstrantem adversariis chartas suas.

Egomet spero argentariam centralem japonicam contra consilium hoc in forum nummorum interventuram esse magnam copiam yenorum insperate vendentem.

De urinatrice

2009-09-19T11:04:00.010+09:00

Mense praeterito in nuntiis televisificis de quadam puella 19 annos nata, quae habitet in urbe Kuji scilicet in parte septentrionali hujus terrae, multa enarrata sunt adeoque ea notissima non solum a japonicis sed etiam a coreanis facta est. Haec Oomukai Misaki nomine animos multorum movit, quoniam coepit fungi munere urinatricis piscatoriae, quod juvenibus inusitatum autem ad aetatem nostram transmissum est longissima traditione

Exempli gratia, jam in capitulo "De japonicis" inscripto libri de historia serica "Annalium Trium Regnorum" nomine saeculo tertio a Chen Shou scripti invenitur descriptio haec.

又渡一海千餘里至末盧國有四千餘戸濱山海居草木茂盛行不見前人好捕魚鰒水無深淺皆沈沒取之

Navigantes per circa mille leucarum ad regnum Matsurum adpellunt. Plus quam 4000 familiarum ibi numerantur. In litoribus apud montes incolunt. Frondes plantarum arborumque ita densae crescunt, ne antecedens videri possit. Incolis placet percipere pisces haliotesque. Ad altum vadumque urinantur omnes. Ac hos percipiunt.

Hoc etiam est excerptum ex veterrima omnium fonte in qua mores japonici sciri possunt, Regnum Matsurum prope urbem Karatsum fuisse putatur.

Et in veterrimis omnium anthologicis carminum japonice scriptorum "Manyoshu" inscriptis, quae saeculo octavo compilatae fuisse putantur, inter omnes circa 4500 carmina inveniuntur aliquot de urinatore canta. Exempli gratia, continetur in tomo undecimo hoc,

伊勢乃白水郎之朝魚夕菜尓潜云鰒貝之獨念荷指天
イセノアマノ　アサナユフナニ　カツクテフ　アハヒノカヒノカタオモヒニシテ

Te mihi in amore non respondente maneo veluti haliotes quas urinatores Ises, ut fertur, percipiunt et mane et vesperi urinantes

Ut melius intellegatur, adnotationem hic addem; Japonici antiqui putaverunt haliotem esse genus bivalvis atque unam ex duarum testarum perdidisse. Itaque symbolum amoris unilateralis habita est.

Prope Nagoyam provincia Isensis sita est, ubi et aetate nostra multae urinatrices inveniri possunt. Per saecula haliotes lautia maritima pretiosissima habebantur ac in aulam imperialem Meaci, scilicet Kyotonis, ut vectigal adferebantur. Quas cum in popina hodie edimus, revera multas pecunias solvere debemus!

Attamen numerus urinatricum post bellum alterum propter asperitatem laboris multum minuescere pergit. Et in Kuji, ubi et aestate aqua frigida manet, scilicet solum 16 vel 17 C　mense Augusti, per 25 annos nulla puella ausa est urinatrix fieri. Rebus sic stantibus, Misaki valde laetificat non solum quamdam urinatricem veterem in nuntio paritam, sed etiam japonicos coreanosque pulchritudinem feminae veste indigena indutae amantes.

Si hi amantes multi ad Kujim iter facient ad eam videndam ac ibi in deversoriis commorabuntur edentes echinoideas haliotesque, status oeconomicus hujus urbis parvae sine dubio meliorescet!

De polypo

2009-09-03T11:36:00.005+09:00

Heri casu inveni relatum biologicum insolitissimum in quo ludi polypi modo scientali curiose describuntur. In parte autem ultima praebetur quaestio fundamentalis haec

Quare ludere polypi debeant?

Quam mirabilis! Laetissimi sine dubio sunt, qui de aenigmate hujuscemodi cogitando vitam agere possint. Auctores enim relatus sicut respondent; genus polyporum, cum tegmenta amisisset, contra vertebras pugnans facultatem cogitandi augere coactum fuit. Et ludi ejus effectus secundarius multum aliti cerebri haberi possunt.

Plinius quoque forsitan propter cerebrum ejus nimis alitum ludet de polypo narrans.

Carteiae in cetariis adsuetus exire e mari in lacus eorum apertos atque ibi salsamenta populari – mire omnibus marinis expetentibus odorem quoque eorum, qua de causa et nassis inlinuntur – , convertit in se custodum indignationem adsiduitate furti inmodicam. saepes erant obiectae, sed has transcendebat per arborem nec deprehendi potuit nisi canum sagacitate. hi redeuntem circumvasere noctu, concitique custodes expavere novitatem.

Laetissimus fuit quoque is, qui polypum noctu saepes per arborem transcendere credere potuerit, propterea quod nostra aetate verum omnia in interrete videri possint itaque facultatem rerum mirabilium imaginandarum conservare, ut mihi videtur, difficilius factum est.

Attamen nos ipsi semper laetissimi manemus fruentes variis polypi coquinandi artibus, quarum proprii hujus terrae, exempli gratia, tacojaci adpellati sunt. Eos carne polypi ac farina ac juscello amiae fumigatae fermentataeque paramus. Ecce pellicula in qua sciri potest quomodo tacojaci coquinentur.

Quod ad saporem pertinet, difficillimum describere est qoud sensu percipiamus, quia in terris peregrinis genus escae eorum adsimile deest. At eos multis placere puto, nisi liquamen Magonense addatur...

De nave Batavica

2009-08-28T11:46:00.007+09:00

Inter naves Europaeae, quae saeculo sexto decimo in Japoniam advenerunt, notissima nobis est una Batavice Liefde, Latine Amor appellata. Et in scholis de navigatione ejus nonnulla discuntur. Hodie paulum de itinere insolito quod fecit haec navis scribam.

Mense Junii Anno 1598 navigationem longissimam in Asiam Orientalem incepit classis Societatis Reterodamensis ex quinque navibus composita. Quarum una in Oceano Atlantico a Hispania ac altera in Indonesia a Lusitania captae fuerunt, tertia ad Europam reversa, quarta in Oceano Pacifico submersa, itaque tantummodo quinta scilicet Amor mense Aprile anno 1600 ad ripam regni Bungi, quod nostra aetate Oita appellatur, naufragio appulsa fuit.

Inter nautas Amoris, qui 110 numerarentur cum de portu Frisiano Texel nomine discesserit, plerisque propter morbos ut hypovitaminosem vel dysenteriam mortuis atque ab incolis indigenis insulae Floreanae interfectis, tantum 24 superfuerunt ac in terram Japonicam egressi fuerunt.

Archigubernus hujus navis fuit Anglicus Gulielmus Adams nomine appellatus, in Cantia anno 1564 natus, qui fertur interfuisse, ut nauarchus, proelio in quo Armata Invincibilis anno 1588 victa fuerat. In Osaca, loco nauarchi graviter aegroti, exceptus fuit a Tocugava Iejasu, qui eo tempore septem provinciarum circum Edum, scilicet nostra aetate urbem Tocii regerit. Dum missionarii Societatis Jesu Iejasui dixerunt nautas Batavicos Anglicosque Amoris piratas puniendos esse, huic regi multum placuit Gulielmus de itinere Amoris ac proposito commerciali navigationis ejus ac repugnantia inter regna Europaea narrans.

Iejasus, maximi proelii Secigaharae victor discessus, Shogunus jussu imperatoris factus fuit ac anno 1603 condidit regimen novum ad saeculum nonum decimum mansurum. Atque Gulielmum ad Edum invitavit, ut munere interpretis monitorisque sibi functus fuerit. Postea praedium beneficiorum in paeninsula Miurae datum fuit huic Anglico, qui Samuraius factus commercium cum Anglia ac Thailandia ac Vietnamia exercuit.

Quod ad navem Amorem pertinens, narranda est res altera qui omnibus latinitatem colentibus sine dubio magni momenti esse mihi videtur; scilicet primum haec navis appellata fuit nomine Erasmus ac statua hujus humanistae in ore navis posita fuit.

Cum paginam de hac re scriptam legi, multum miratus sum, quoniam non intellexi qua de causa statua latinistae Reterodamensis ad navem ornandam sculpta fuerit. At pagina Vicipaediae Francogallice scripta aenigma hoc mihi evolvit, nam dicit hanc statuam effingere Sanctum Erasmum, qui patronus nautarum habebatur. Forsitan aedificatorem hujus navis ambos uno nomine indicare voluisse puto.

Ceterum, mirabilius est, quod haec statua in quodam templo buddhistarum Ryucoin nomine urbis Sano 100km a Tocio remotae ad nostram aetatem conservata ac per saecula ut Cannon sive Avalokiteśvara venerata erat. Quamquam eruditissimus omnium Batavicus hic fuit, nequaquam potuisset fingere se genus Buddhae in terra longinqua Asiae habiturum esse.

De Icaro

2009-08-23T11:52:00.000+09:00

Quamquam hac in terra nec Latina nec Graeca lingua in scholis discitur, ab iis omnibus, qui septimo decennio pueritiam egerint, fabella de Icaro notissima est. Quoniam carmen super hac persona mythica compositum multoties in quodam programmate televisifico "carminibus nostris" nomine eo tempore emittebatur. Ecce ipsa pellicula quam ego quoque, cum puer essem, vidi. Quam mirabilis Youtube sit!

In carmine Ovidii ille propter audaciam cupiditatemque nimiam monitum patri neglexisse ac mortuus fuisse narratur.

...... puer audaci coepit gaudere volatu
deseruitque ducem caelique cupidine tractus
altius egit iter. Rapidi vicinia solis
mollit odoratas, pennarum vincula, ceras.
Tabuerant cerae: nudos quatit ille lacertos,
remigioque carens non ullas percipit auras,
oraque caerulea patrium clamantia nomen
excipiuntur aqua: quae nomen traxit ab illo.

At in versione japonica nihil de Daedalo canitur ac tantummodo virtus Icari laudatur. ut picturis aeronavis globique aerostatici antiquis in pellicula insertis intellegi possit .Et anno 1977 incepit, nescio utrum casu sit an non, certamen volatuum aeronavium a hominibus impulsarum.

Acida etiam deoxyribonucleica illius Graeci et juvenibus Japonicis verum tradita sunt. Inter quos tamen, fortasse Icaro prudentiores, nemo adhuc vitam amisit.

De memoria suave

2009-08-21T11:54:00.004+09:00

Heri in cyberdiario optimi Consalvi juvenis latinistae inveni carmen “Triste Espagna sin ventura” adpellatum, quod memoriam suavem sed paululum amaram mihi revocat. Suavem, quoniam cum discipulus Lycaei essem discus id continens mihi erat ac noctu in cella mea canorem hunc tristem autem pulchrum adparatu vetere saepe auscultabam. Amaram autem, quoniam iis annis labores mathematicos singulis noctibus valde passus eram.

At mihi forsitan suavissimum omnium carminum sexti decimi saeculi manet hoc “Dulcis Memoria” inscriptum a Francogallico Petro Sandrino compositum ac a Hispanico Diego Ortiz ornatum, nam ipse in juventute instrumentis scilicet tibia cembaloque ea canebam cum amicis, quorum una, puella pulcherrima, nunc habitat peregre uxor alii.

Eo tempore, scilicet octavo decennio praeteriti saeculi Japonicos permultos delectabat altera “Dulcis Memoria”, quae tamen mihi juveni musicae Europaeae amatori non cordi erat. At hodie, cum eam auscultem in Youtube, mihi multum pulchrius quam olim sonat. Nescio qua de causa sic fiat, sed fortasse quia paulum senui? Etiam.

Potius vel scribendum est id, quod ea aetate haec terra divitissima omnium orbis terrarum erat itaque in programmatibus televisificis cottidie splendidissimae lautissimaeque res videri poterant. Index etiam Nikkei mense Decembri anno 1989 usque ad 39000 yenorum aucta fuit ac saepe ferebatur terra tota americana pro Tokiense emi posse. Exempli gratia, nequaquam imaginari possum quanta pecunia necessaria esset, ut haec pellicula operum Renati Magrittes ac Monsus Desiderii paulum similis ad tantummodo semel emittenda facta sit, Itaque anni ii suavissimi et omnibus nobis erant.

Malum tamen subito incepit anno 1990, ut dicitur in carmine Sandrini, cum bulla bursae Tociensis delata fuit. Postea propter consilia errata ad commercium bonorum immobilium ac faenus pertinentia regimine capita oeconomia Japonica per 20 annos valde dolebat ac dolet. Hodie, propterea quod numerus incolarum ob rationem natalitatis nimis demissae jam minuere coeperit, nemo credit nostram civitatem reflorescituram esse..

Quam tristis Japonia!

2009-08-18T11:55:00.000+09:00

Cum praescriptio ad epistulas missionariorum addita me ita delectet, hodie pelliculum breve feci ac in Youtubem emisi.

Ecce partes relictae castri Usuki in regno Bungi. Cujus rex Otomo Sorin nomine anno 1551 Franciscum Xaverium excepit. Regnum propter commercium cum Lusitania valde floruit At magna clade a Simadzu Yosihisa rege Satsumae inlata oppidum totum anno 1578 incensum fuit. Postea Sorin ad Christianitatem conversus fuit. De hoc rege in epistulis Lusitaniam missis multa narrantur.

（descriptio in epistula a Petro Alcaceva missa）

Videte etiam pelliculum hoc, quo grex musicalis Marionette in Macao canit, At mihi confitendum est, quod jura omnia auctorum non secutus sum.... Itaque si tibi placet, discum Marionettes emite, quaeso...

De naufragio

2009-08-14T12:09:00.008+09:00

Heri in situ interretiali Sophiae Universitatis Tociensis casu inveni collectiones veterum librorum ad Christianitatem pertinentes publice monstratas. Quorum unum “EMANUELIS ACOSTAE LUSITANI HISTORIA RERUM A SOCIETATE IESU IN Oriente Gestarum admodum usq. a Deipara Virgine MDLXIII recognita & latinitate donata” adpellatum ac anno 1572 Lutetiae editum paululum legere coepi, praesertim quoniam multae epistulae de moribus rebusque Japoniae a missionariis ad hanc terram advenientibus scriptae continentur. In prima pagina libri quarti legitur praescriptio haec;

AD LECTOREM.

Iaponis insula distat ab Lusitania, & quidem periculosa in primis navigatione, leucarum millia omnino sex. Itaque in tanto locorum intervallo frequentibusque naufragiis est necesse, epistolae saepenumero intereunt. Intestinis praeterea seditionibus bellisque paene assiduis ea regio flagrat. quo circa multae rerum publicarum conversiones, crebrique regnorum atque imperiorum ortus atque occasus, in iis locis existunt. Quod ego te, lector, initio monitum volui, quo minus mirere sicubi vel interruptam historiae seriem, vel aliquam fortem in rerum personarumque vocabulis varietatem, offenderis.

VALE.

Revera difficultatem insulae in extremo Oriente sitae communicandae hic breviter sed optime epistulis interitis descriptam esse puto. Nonnulla ad naves sexti decimi saeculi pertinentia sciri potest in picturis a praeclaro Brugelo batavico pictis. Dum egomet in juventute parvulam navem veliferam circa paeninsulam Miuram nomine ab Iocohama propinquam gubernabam, nequaquam imaginari possum quomodo navigationes trans oceanos ac in mari Asiae orientalis ob typhones naufragali fieri potuerint navibus sine ullis instrumentis navigationum adjuvandarum ut systemate locos identificanti vel radioelectrico detectorio meteorologico paratis. Quam mirabiles scientiae rerum meteorologicarum ac astrologicarum eo tempore nautis esset!

Quamquam multi missionarii in Japoniam ad fidem christianam diffundendam periculum naufragii subeuntes saeculo sexto decimo adventi fuerunt atque multae ecclesiae universitatesque Christianae conditae fuerunt saeculo nono decimo cum Japonia portas civitatibus occidentalibus iterum aperuerit, ad extremum nostra aetate haud magnus numerus incolarum hujus terrae converti sunt. Properea quod de causa status non optimi Christianitatis in Japonia hodierna Latine aliquid disserere mihi nimis difficile est, tantummodo hic citem verba quam in epistula a Paulo Alcaceva scripta inveni;

Leges Iaponiorum cum traditae a sanctis viris, tanto iam tempore manserint; ne nunc quidem esse antiquandas

Attamen verum sunt permultae res occidentales, quae quasi omnes Japonicos totaliter converterunt. Quarum una maxime cernenda etiam musica est. Ita, jam audiamus unam ex optimis cantricibus praeteriti saeculi Naomim Chiacim nomine anno 1988 canere carmen notissimum lusitanicum Naufragium adpellatum, quod primum illa praeclarissima Amália Rodriguez cecinerat.

De litteris imaginariis Kircheri

2009-08-09T12:22:00.001+09:00

Abhinc aliquot dies cum cyberdiarium Sandrae Ramos legerem, inveni paginam hispanice scriptam, qua praebetur liber “China Monumentis, qua sacris qua profanis” intitulatus ab Athanasius Kircher germanico saeculo septimo decimo editus. Kircher solum narrata scriptaque missionariorum ad Sinas missorum consulens varias formas ideogrammatorum sericorum historiamque eorum explicavit. Mihi maxime cordi sunt hae litterae vel potius picturae singularissimae litteris ABCDE signatae, praesertim propterea quod res imaginariae duplices hic monstrentur, scilicet picturas de mytho imaginario pingere conatus esset is qui multa rerum sericarum ipse recte non sciret.

Primus imperator Fofi in libro Kircheri adpellatus nostra aetate Huxi adpellatur et narratur abhinc circa quinque milia annos vixisse terramque Sinarum rexisse. Atque augurium Bagua adpellata litterasque creavisse. Certe existimandum est, quod haec fabula tota de rebus imaginariis narrat, quoniam dynastia Shang saeculo septimo decimo a.c. condita veterrimum vestigium Sinarum nobis tradere hodie putatur. Corpus imperatoris pingi solitum erat, ut partes inferiores ejus et uxoris suae angues inter se inplicati fierent. Forsitan in Kircheri libro aliquem in Europa vel in Sinis inventu litterarum figuras anguinas corporum amborum miscuisse reor.

Hac in pagina legitur alterum ideogramma littera G signatum, quod autem maxime mihi cordi est. Dum Kircher hoc character hominem amore captum indicare scripsit, nunquam haec forma inter omnia ideogrammata inveniri possit. Egomet puto hunc germanicum eruditissimum forsitan describere voluisse de littera 戀, quae recte amorem significat parte inferiore 心 scilicet cor indicanti.

Attamen ipsa littera errata a Kirchero creata quattuorque litterulis scilicet muliere ac duobus filis ac verbo composita etiam joculariter uti possimus, ut “colloquium nimis longum a mulieribus telephonice habitum ” indicemus...
.
P.S
Nonne littera И inveniri possit, cum hanc picturam videamus?

De defectu actricis notissimae

2009-08-06T12:27:00.004+09:00

Heri quasi omnes Japonici nuntios televisificos videntes multum mirati sunt, quod notissima formosissimaque actrix Norico Sacai nomine 38 annos nata cum filio suo quoquam evanuisset nec ullo modo contingi posset, postquam conjux suus ob medicamentum illicitum in veste absconditum a biocolytis noctu in quadam via Tociense adprehensus fuit.

Norico, quae cum 15 annos nata esset vitam suam ut cantrix idolica coepisset, statim valde favorabilis facta est in Japonia, Taivania, Honcongia et aliis civitatibus Asiae orientalis. Itaque cum minister primarius Sinarum Wen JinTao Tocii rectorem Japoniae visitaverit, ad illum politicum excipiendum ex multis actoribus cantoribusque selecta fuit.

Anno 1999 cum 28 annos nata esset, a quodam viro flucutus capiente subito conjuncta est. Attamen, postea quam filium genuerat, continuo etiam populos Asiae ita delectabat, ut in nonnullis pelliculis televisificis personas maximi momenti gereret ac novos discos ederet.

Sed curriculum vitae suum adhuc ita luculentum ob crimen mariti vitiosi interruptum est. Defectui suo multa aenigmata nunc manent. Multa et in actis diurnis Serice scriptis narrantur. Investigatione a biocolytis gesta undae electricae instrumenti telephonici portabilis ejus semel in quodam loco montano 100km a urbe capitali remoto captae fuisse feruntur.

Exoptem eam ac filium suum maturissime sanos inventum iri.

De Baguette Bardot

2009-08-02T12:29:00.000+09:00

Baguette Bardot, una ex personis ab artifice maxime insolita japonica Toastie nomine gestis, modo superrealismi canit carmen “contagionem” nuncupatum, quod primum a celeberrima actrice francogallica Brigitte Bardot anno 1967 cantum esset. Mirabile jocosumque est, quod panes pro manibus sint huic mulieri, quae se ex stella “pane tosto” ad terram nostram advenisse dicat. In hoc pelliculo etiam panifices panes coquere jubet, ut gignatur infantulus ejus adsimilis. Quam singulare!

Ars ejus canendi "musica technica popularis”(anglice: techno-pop) nomine adpellatur, quae praesertim octavo decennio in hac terra favorabilis esset, dum verba japonica non multum a francogallicis differunt. Mihi enim videtur hoc opus singularissimum imitationem barbaricam rerum civitatum occidentalium non esse; attamen morem creativitatemque maximae Tociensis urbis neophiliae bene monstrare.

Ecce situs interretialis ejus, quo invenitur commentatio francogallice scripta in quodam periodico panificum adparita. Videas autem “machinam spirituum”, quae primum a Brigitte anno 1963 cantam erat, deinde a Baguette voce viva refingitur.

Notandum quoque est, quod grex musicus japonicus "Pizzicato Quinque" nomine illud carmen nono decennio francogallice cecinit.

De Domo Alba

2009-07-28T12:31:00.000+09:00

Acina Nacamori 17 annos nata, quae una ex cantricum idolicarum maxime favorabilium octavi decennii in Japonia esset, intime ad citharam canit in programmate radiophonico anno 1983 emisso carmen intitulatum Domum Albam Tristem, quod primum cecinisset Bertie Higgins. Dum hic cantor americanus musicae rockiae ad maturos versae (anglice; adult oriented rock) de vetere pelliculo cinematographico ejusdem tituli ab amantibus viso narravit, nihil ad illud pelliculum pertinens aperte describitur in versione japonica, cujus discum edidit anno 1982 Hiromi Go cantor eo tempore celeberrimus.

At Hiromi modo maturiore iterum cecinit hunc cantum anno 2005 in quodam programmate televisifico. Insuper multi cantores cantricesque per totum terrarum orbem, exempli gratia Jessica Jay, Demet,Yasemin Enis et caeteri Domum Abam canunt, quorum praesertim haec ultima cantrix turciana mihi valde placet. Sed inter omnes certe maxime delector voce inornata puellae japonicae quae mecum idem tempus ageret.

2009-07-26T12:34:00.000+09:00

Cum in google imagines jocosas de pecunia pingentes quaererem, inveni hanc picturam sive ukiyoem, quae ab Utagawa Kunisada artifice undevicesimi saeculi picta erat. Hodie significationes iconographicas ejus paulum explicare conar.

In utroque latere arboris legi potest inscriptio in septem litteris, quarum quattuor "kanji" sive ideogrammata serica, tres "hentaiganae" sive veteres formae phonogrammatorum japonicorum sunt,

奇樹(kiju)
金能 / 奈類木(kane no / naru ki)

Hae "arborem insolitam"et"arborem nummos ferentem" significant.

Supra arborem duo preces in ideogrammatibus scriptae sunt.

七福/即生(sitsi fuku / soku jou)
"Septem beatitudines statim fiant."

開運/出世(kai un / shus-se)
"Fortuna prospera ac res secundae sint"

Viri infra arborem sedentes duo ex septem deis beatitudinum sunt. Scilicet ad dextram deus alimenti bonique Daikokuten supra saccos stramineos oryza plenos sedens in manu dextra tenet malleum qui beatitudines vocare potest ac in laeva saccum beatitudinibus plenum. Ad laevam deus piscatorium mercatoriumque Ebisu tenens piscem ac harundinem qua beatitudines piscari potest.

Mirum singulareque est, quod caudex ramique hujus arboris compositi sunt ex verbis vel versibus qui undecim condiciones necessarias ad copiam merendam indicant.Quarum tres, qui in parte maxime inferiore inveniuntur, scilicet desiderabilissimas esse putantur, nunc legamus.

志やうぢ木(shoujiki)
probitas vel verax esse (in medio)

か奈いむつまじ木(kanai mutsumajiki)
familia concordissima (ad laevam)

ゆ多ん能奈木(yudan no naki)
prudentia (ad dextram)

Notandum est, quod omnes undecim versus se cludunt cum littera 木, quae hic usurpatur ut duplex, id est, uno tempore ut phonogramma sonum "ki" ferens ac ideogramma "arborem" significans.

Haudquaquam scio, utrum vir verax et aetate nostra copiam mereri possit an non. Attamen, si negotiationes fides aestimantes (anglice: rating companies) veraciores fuissent, tantos nummos ob crisin hypothecariam certe non perdidissemus...

Gratias ago auctori hujus paginae Emissionis Interretialis Chojamachis.

De modo collocandi

2009-07-04T12:40:00.000+09:00

Cum status oeconomicus mundi paulum corrigi coepisse mihi videatur (et sic sperem), ego quoque linguam latinam a me his mensibus neglectam iterum curare conar.

Collocationem pecuniae puto revera adsimilem esse bonsais sive artis japonicae arborum parvarum in urnis colendarum. Dum ramos nimis cretos secare vel nutrimentum dare vel a cygno nigro arbores pulchras tegere interdum debet, in tempus reliquum maiore otiosus manere potest spectans omnia a vivis facta.

Sudor hic non est, sed tantummodo sollicitudo, quae etiam nummus fiat,

declinatio verbi japonici: bonsai bonsaim bonsais bonsai bonsai / bonsaes bonsaes bonsaium bonsaibus bonsaibus

De magistro Johanne Christopho Devynck latinista

2009-03-03T18:39:00.002+09:00

Hodie mane cum Japonice googliter quaererem utens verbis clavibus “lingua Latina" et "elogio", sub lineis meis jocularibus inveni paginam scriptam de quodam viro Francogallico quem ipse novi. Sed quam tristis! Fertur eum abhinc 7 annos in Fonte Bleaudi birota athletica se vehentem casu viario vitam amississe. Adhuc mortem suam nesciebam. In ea pagina etiam legitur eum in Schola Normali Superiori et Universitate Parisiense elogiis Latinis studuisse.

Cum in universitate discerem, litteras Francogallicas me docebat.

Mense Aprilis primo die ejus acroasis, propterea quod non discipulus sectionis litterarum Francogallicarum essem, cum eum rogaverim utrum ad acroases ejus adesse possem an non, mihi tranquille respondit "Pourquoi pas (Quare non)". Nequaquam piger eram, sed confitendum est me nihil litterarum scivisse. Revera linguam Francogallicam discebam, tantummodo quia opera musica illius terrae instrumentis canere mihi placebat.

Cum in auditorium veniret, excerptis operum Barthes vel aliorum nobis 5 vel 6 discipulis datis, jubebat tantummodo "Commentez(Adnotate)". Semper valde perplexus manebam, quia eo tempore nondum linguam Francogallicam perdidiceram. Non recordor enim quid ei responderem. Fortasse inter omnes discipulos quos doceret, puto ego stultissimus fuisse. Sed colloquia cum eo privatim habita optime recordor.

Cum in via prope universitatem casu congressi simus, paginas Latinas quas legebam ei ostentaverim. Respondit, "Ah, Suetonius."

Cum epistulam ab amico Germanico Latine scriptam ei monstraverim,
"Non litteratura, sed litterae."

Cum de libro a Bouffartigue scripto paulum narraverim.
"Eum novi."

In curru ferriviario cum ad Shinjukum iter faceremus dixit,
"Cum puer essem, camelus appellabar "

Infeliciter in Japonia linguam Latinam non docebat. Explicationem ejus de, exempli gratia, rhotasismo auscultare voluissem....

Cur abivis, dum maneo?

De funeratione

2009-02-24T21:50:00.002+09:00

His diebus in programmatibus televisificis japonicis multa narrantur de pellicula "Okuribito (japonice おくりびと)" nuncupata quae est in pretio americano "Academia". Depingit enim vitam cujusdam viri qui in societate funerationes agente operatur.

At hodie parva societas fabricatrix autoraedarum Mitsuoka nomine nuntiat se currum funeraticum "Okuriguruma (japonice おくりぐるま)" nuncupatum vendere coepisse. Quam bonus modus nominis societatis celebrandi!

In Japonia est alterum genus currus funeraticus revera mirabile. Ecce vera ars templi sintoistae struendi. Si hanc autoraedam in via alicujus urbis europaeae gubernes, omnes eam videntes sine dubio dicant "Pulcherrima!"

Ceterum, si has autoraedas ab aliis confectas illuc exportes, fortasse plurimas pecunias lucreris ac ita negotiosus fias, ut non possis meminisse mori.

De Date tenilustrice

2009-01-18T20:01:00.003+09:00

Ultimis decenniis praeteriti saeculi mihi tres heroes athletici erant; Nakata Hidetoshi pedilusor, Nomo Hideo lusor basipilae, et Date Kimiko tennilustrix. De Date et nunc optime recordatus sum, exempli gratia, certamen semifinale in Wimbledone anno 1996 habitum cum Stephaniam Graf, quae eo tempore regina teniludii haberetur. Date ictibus orientibus (anglice; rising shots) utens hanc reginam persecuta est, ut paene victoriam reportaret. Sed, prof dolor, certamen ob solem occidentem cessari debuit. Proximo die lustriix Japonica, quae sera ad motum suum incipiendum esse soleret, faciliter a Germanica victa est.

Cum 25 annos nata erat, subito a mundo athletico decessit dicans "Teniludium mihi jam non placet". Nemo veram causam ejus decessus sciebat, nisi quod diurnarios actorum stationumque televisificarum abominabat. Annis posterioribus pueros docebat ferme silentiam tenens.

Mense Aprilis praeteriti anni haec lustrix legendaria 37 annos nata ut athleta professionalis coram nobis miratis iterum adparuit. Dixit autem "non ad pugnas contra lustrices mundi pugnandas sed ad juvenes lustrices Japonicas hortandas in harenam reveni". Etsi nonnulli erant qui de ejus facultate certandi dubitabant, mense Novembris in campionatu Japonico victorias reportavit atque regina hujus terrae iterum facta est.

His diebus in campionatu Australiano adest. Tres etiam victorias consecutivas in certaminibus antecedentibus reportans nunc pugnam contra optimas lustrices mundi pugnat. Diurnariis dicit, "In Australia suaves memorias habeo. Sed praeteritos dies non recolo. Tantummodo de hoc tempore cogito."

Bonum nuntium exspectemus!

De Nicolao Japonico

2008-12-25T19:58:00.022+09:00

Nicolaus civis Saitamae urbis ex divitibus et semper jocantibus parentibus originem duxit. Pater ejus Ichicolaus, mater vero Maia dicta est.

Quem cum primaevo iuventutis suae flore mater ex ala dextra sua genuisset, deinceps theae dulcis vendendae societatem condidit et gerebat, ut divitior fieret. Hic prima die, dum balnearetur, erectus stetit in pelvi et gressus dixit, "Et super et infra caelum tantummodo ego verendus sum". Insuper quarto anno jam sugebat fistulas nicotianas. Factus autem juvenis amans omnes lascivias praesertim pachincorum terebat limina et, quidquid ibi de numeris velocissime movientibus intellegere poterat, cottidie permultam pecuniam lucratus est. Parentibus vero suis defunctis cogitare coepit, qualiter tantam divitiarum copiam non ad laudem Dei, sed ad crisin oeconomicam vincendam dispensaret.

Tunc quidam contermineus suus satis nobilis tres filias ob inopiam prostituere cogitabat, ut sic earum commercio aleretur. Quod ubi Nicolaus comperit, ei dixit; "Tuae filiae formosissimae sunt. Carminibus saltationibusque quam prosititutione eas majorem pecuniam lucraturas esse puto." Cui contermineus; "Verum?" Cui ille; "Etiam". Proximo die contermineus fliis suis dixit; "Jam in artibus canendi saltandique cottidie vos exercere debetis!!". Cui responderunt; "Cur, patre? Non volumus! Si tu nos exercere velis, da nobis pecuniam".

Quod ubi Nicolaus comperit, massam auri panno involutam in domum eorum per fenestram nocte clam jecit et clam recessit. Mane autem surgentes filiae massam auri repererunt et Deo gratiam agentes in illis artibus se cupide exercere coeperunt. Post menses sextum, ab eis conformatus est grex musicus quem Nicolaus "Candiem" nominavit. Versus quoque canendos ipse composuit. Populo Japonico ita placuerunt earum carmina saltationesque, ut plus quam decem miliones disci venditi essent. Et contermineus et Nicolaus maximam pecuniam lucrati sunt. Insuper omnes qui carmina earum auscultarent valde hilarati sunt, ut plures merces emerent. Hujusmodo crisis oeconomica feliciter victa est.

ラテン語で遊ぼ ・ Ludamus Latine