De officinis (β)

Olim cum adulescentulus essem, hieme quodam die Saturni, postquam lectiones scholae cito finitae sunt, cum amicis soleis ferratis prolapsum ii. Harena ad prolabendum meae urbi deerat, idcirco per tramen ferriviarium ad urbem paulum remotam nos contulimus. In statione quadam prope sinum Tokiensem sita cum a tramine descenderimus, nos in parte Tokii officinis dicata eramus; ingentes fabricae petrochimicae coram nobis ostendebant tubos ac canaliculos ac cisternas ac turriculas ferreas, quarum maxime variae formae inter sese mysterialiter junctae componebant aliquid insolitisimum atque, ut dicam, futuristicum. Quod videntes fere per decem minuta pedibus ingressi sumus ac advenimus ad harenam parvam vetustamque, quae aestate ut piscina usurpabatur. Nemo ibi erat qui serie se patinatione exerceret. Nec hanc athleticam callebam ego; super glaciem satis celeriter decurrere poteram sed bene me sistere nequibam. Laetus essem? Ita, forsitan. Sed nihil memor sum nisi odoris fortis calcei ferrati, tametsi puto me cum amicis sine dubio multa de schola vel vita quotidiana ibi jocose collocutum fuisse. Nescio qua de causa nec nomina nec facies eorum recordari possum, qui solus in Lycaeo remoto disciturus eram. Vesperi illam ad stationem redambulabamus fessi. Clarius tunc cernari poterant innumerabiles lanternae facesque, quae obscure illuminabant aedificium monstruosum. Cujus turris ignem vomebat, sed nihil audiebatur nisi soni venti. Sentiebam me videre res, quae magna admiratione me traducebant. Attamen mihi 14 annos nato in mente non venit verbum "pulchritudo", ut eas appellarem.

De methodo linguae docendae

Methodum Latinae docendae in libro "Ratio atque Institutio Studiorum Societatis Iesu" explicata, de qua Aluarus optimus in blogo suo mentionem fecerit, mihi valde cordi est, ideoque ipse aliquot paginas alias legi atque inveni descriptionem hanc:

Ut scitis, recentioribus annis etiam melior habetur methodum "communicativa" linguae peregrinae docendae quam ea, quae in analysi grammatica conversioneque nititur. In Japonia quoque, ubi plus quam 150 per annos lingua Anglica in scholis lycaeisque secundum methodum veterem doceatur atque tantummodo paucissimi discipuli facultatem Anglice loquendi accipiant, decreto Ministerii Institutionis Publicae facto, magstri ex anno 2013 eam docebunt omnes tantum Anglice loquentes.

Attamen, multae quaestiones mihi videntur etiamnum esse enodandae. Exempli gratia, utrum vero efficaciter hoc modo doceri possit lingua peregrina, cujus grammatica phoneticaque a nostra valde differant, nisi numerus discipulorum, scilicet nunc quadraginta in singulas classes, multum minuatur? Ceterum, si eum minuere conemur, quot pecunia necesse sit regimini nostro, quod debitum aegre perpetitur ingens?

Insuper, tametsi in conclavibus scholaribus Anglica usurpatur, nonne rerum discitarum cito obliviscentur discipuli, qui inter sese vel familiaricos communicandi causa sermonem patrium mallent? Optandum sine dubio est, quod sequentes regulam hanc Societatis Iesu Japonice loqui vetemus. Sed quomodo id fieri possit in scholis nostris, ubi aliae disciplinae sermone patrio docentur ?

Anno superiore autem nonnullae societates maximae hujus terrae ut Rakuten officiorum interretialium praebitor ac Uniqlo vestifex publice nuntiaverunt se Anglicam ut linguam communem usurupaturas esse. Nuperrime argentaria Mitsui Sumitomo dixit se ad negotia non usuram esse eis, qui 800 puncta in probatione de Anglica internationali non accipere possint

Quod significat populum Japonicum non posse monolinguem manere in orbe terrarum、quae inter sese in dies appropinquant. Itaque certe institutio quoque mutanda est, ut nos ad alias nationes re vera appropinquemus. Sed quomodo id bene fiat? Manifestum sit forsitan nemini nostri, qui milia per annos insularitate et fruimur et patimur.

De infelici ambulatione

Olim cum mihi erat canis Anco nomine, hieme quodam die inopinate in mente venit consilium, ut pedibus iremus ad mare. Quod a domo mea abest fere 10 chilometra, scilicet non remotissimum, sed iter per colles faciendum est satis longum. Itaque cani, cum profecti essemus, lente explicavi; "Hodie per horas ambulabimus. Ita, non celeriter cedas, ne citius fessa fias." Canis tamen ambulatione laetissima, veluti in viridarium proximum se conferet, procedebat me vi forte trahens.

Duas post horas cum ad oram advenerimus jam satis fessi, putabam, vel potius sperabam canem sponte in aquam se projecturam ac undis lascivituram esse. Nam frequenter videbam in pelliculis televisificis mare canibus semper placere ac eos in arena corporibus madidis currere aut undas sequentes aut ab eis fugientes. Attamen canis mea, cum undas primum in vita sua videret, earum sonos motusque metuens in me continuo haerebat nec ad aquam appropinquare volebat.

Domum cum reambularemus, ipse canem trahebam fessam. Quam miseram, quae verba domini non intellexisset! Sed optime memor sum suavitatis dulcium, quae redeuntes obiter apud apothecam emimus ac una edimus laeti. Postridie autem multissimas per horas dormire pergebamus canis et ego.

De coeruleo

Heri sodalis quaedam gregis linguae Latinae amantium in Japonia nos certiores fecit de libro, quem Petrus Pesic scripserit atque in Japonicam ipsa converterit. Qui liber "Physica coerulei" Japonice inscriptus tractat coeli colorem, atque explicat qua de causa coelum nobis se offerat hoc colore tinctum. Scilicet enodatur aenigma, quod nos omnes pueritia in mentibus teneremus!

Attamen, linguam veterrimam malo quam physicam, quae me adulescentem multum vexaret, idcirco, antequam eum evoluerim, me rogabam, qualia verba Latina usurparentur, cum coeli colorem dicerent antiqui. Et Google usus casu inveni libellum de coloribus Antonii Thylesii, de quo hactenus nihil scivi indoctus.



Ut legitur, citans Ennium auctor hic saeculi sexti decimi disseruit vocem "coeruleus" a "coelum" derivatam esse. Nihil mirabilis est. Mea tamen multum referunt verba haec:



Nam mihi recordant carmen "Caerulei oculi" inscriptum poetae Fracogallici Theophili Gautier. Cum discipulus essem, aliquod de opere hoc ipse scripsi atque coram professore condiscipulisque orationem feci. Sed nunc nihil, proh dolor, memor sum. Quare illo tempore opus tam impudendum, ut dicam, elegerim? Quomodo in Japonicum sermonem verterim versum ultimum? Utrum is significet excisionem materialem an non?



Haec pars mihi primum videbatur rem valde insolitam narrare, namque apud nos cucumeres omnium generum virides sunt. Ita, putabam discrimen inter coeruleum et viridem non tam manifestum fuisse apud Romanos sicuti apud Japonicos. Attamen, cum imaginem melopeponis vulgo "zucchini" quaerem, unum colore coelesti tinctum offendi. Mirabile mihi visu est!

Scire velim, utrum hujusmodi veterrimus symbolismus coloris Europaeus, scilicet conjunctio tristitiae et coerulei, transmissus sit et in genus musicum "Coerulea" vulgo "Blues" appellatum, quod in parte australi Civitatum Unitarum a populo nigricolore ortum esse fertur. Forsitan, ut responsum rectum accipiatur, necesse est de symbolismo colorum in terris subsaharanis inquirere. Itaque, dum studiosi MIT vel Harvardianae curiosius omnia investigant atque de eis in Vicipaedia enarrant, auscultemus interim carmen "Coerulea colorum" inscriptum.

De anni temporibus

Hodie vesperi mochis caute esis(1) cum versus de anni temporibus legerem, in memoriam mihi inopinate venit pars prima "Libri pulvinaris", quem adulescentulus in schola legerim. Hac in parte auctrix saeculi decimi Sei Shonagon nomine breviter atque optime descripsit res ad singula anni tempora pertinentes, quae sibi in aula imperiali viventi cordi essent. Liber his verbis incipit;

Vere diluculum placet, quo extrema montis gradatim clarescentia paulum splendescunt atque nubiculi purpurei subtiliter per caelum panduntur.

Deinde de nocte ac vesperi ac mane auctrix scripsit aliquot versus, quorum longitudines multum inter se differunt.

Hoc opus tam magni momenti esse existimatur, ut omnes fere nos, cum discipuli scholae secundariae essemus, 15 sententias hujus partis studiose didicerimus, vel potius animo recipere coacti fuerimus.

Exempli gratia, pellicula "Ventus dulcis in vico" inscripta ac anno 2007 a moderatore Yamashita Nobuhiro perfecta, in qua multa de pulchritate rerum naturalium vitaque puerorum ruri habitantium tranquille atque venuste narrantur, nobis monstrat discipulos ad scholam adeuntes, qui via subridendo memoriter alter alteri eas praenuntient.



Mihi quoque, quamquam piger eram discipulus, scripta haec traditionali transmissa animo ita impressa fuisse videntur, ut modus anni temporum percipiendorum hac ab auctrice partim regi sentiam.

Etiam in animo Hayashi Amari, poetriae aetatis nostrae propter versus scilicet tancas de vita sexuali impudentissime atque pulchre compositas pernotae, cum canat de "tristitia vesperi autumnali subito majore facta", forsitan verba operis hujus audita fuerint, nonne?

Quidquid sit, mirandum primum mihi est, quod aliquis jam paginas hac de scriptrice Latine exaraverit. Quandoquidem difficile imaginari possit eum et opus hoc Latine non redidisse, versionem ejus legere vehementer velim!


(1) Singulis annis mense Januarii aliquot senes mochis strangulati vitas amississe nuntiantur. Ita, mochi hac in terra genus escae omnium periculosissimum esse mihi videntur.

Haicua nigra

Nemo cingendus.
Zona nigra in mensa
plicata sola.

Frigor pluviae
penetrat in cafei
nigritudinem.

Vente nocturne,
ne infles mi dormenti
Vexillum nigrum.

De causa deflationis

Carmen "Da mihi alas" inscriptum nobis unum ex notissimis esse censetur. Quod primum anno 1970 grege Volucri Rubra nomine secundum rationem musicae vulgaris in lucem editum est,deinde aliquot post annos secundum eam musicae saxeae quoque cantum est.

Canor ejus autem pulcherrimus populo hujus terrae ita placebat, ut jam annis septuagenariis in scholis elementariis secudariisque chori puellorum eum canere coeperint. Egomet recordor me adulescentulum in conclavi scholari cum amicis in quattuor voces dividis fecisse concentum, cujus verba sicut incipiunt; " Si nunc desiderium meum expleretur, alas vellem."



Forsitan hodie maxima pars Japonicorum, scilicet plus quam 100 miliones hominum hoc de opere musico saeculi praeteriti optime sciunt. Quod etiam anno 1997, cum turma pedifollica Japoniae Tokii pugnaret, ut particeps fieret poculi mundani se in Francogallia habituri, aliquot decies milia hortatorum una in amphitheatro assa voce autem mirabiliter cecinerunt victoriam optantes.

At recens denique animadverti verba oeconomiae non optabilia hoc in carmine nobis tam amato inesse. In parte secunda etiam poeta sicut composuit:" Nec divitiam nec honorem, sed alas volo."

Quid? Quasi omnes adulescentes nostri hos per trigenta annos res, ut dicam, ad Ascetismum idoneas orabant ac orant? Ex quo forsitan difficiliter vitaretur, ne conatus rerum novarum creandarum minuerentur ac audacia merciorum illecrebrosarum conficiendarum frangeretur ac desiderium vitae commodioris agendae debilitaretur ac cupiditas optimae autoraedae emendae extingeretur et caetra. Ecce homines herbivori facti, quibus explicari possit status oeconomicus Japoniae per viginti annos stagnans deflationemque continue perpessus.

Rebus sic stantibus, nobis jam magna voce canendum est carmen de Hedonismo; "Optimum vinum bibamus! Optimam cenam commedamus! Optimo spectaculo gaudeamus!" Et dicamus; "Ita, lucrum faciendum!"

Nisi quod Japonia verum occadet atque fieri poterit, ut morbosus, qui Seuliae vel Shanghaii curari possit, Tokii morietur. Ne cantus Susanae Boyle illius ut "requiem" sonet civitati nostrae moriturae, cujus cives juvenes puellas Nintendenses quam veris anteponere coeperint.