De cantilena magica

tempŏris longum spătĭum pŭellae
quinquĕ dormĭunt sĭnĕ somnĭo ullō,
ut săcrum stellās ĭtĕr ad rĕmōtās
perfĭcĭātŭr.

nunc vĭīs actis rĕdĕunt ăd ædem;
ex sĕpulchrīs hīs, ŏpŭs est, ŭt omnēs
exĕant umbrīs cĕlĕbrentquĕ furvă
sæcŭlă pulsīs.

jamquĕ mūtātīs făcĭēbŭs albīs
fulgŭr ēlūcet tŏnĭtrusquĕ lātrăt;
cantĭlēnam illam măgĭcam cănātĭs
dulcĭsŏnamquĕ,

quam sĕnex abhinc dŏcŭit pĭlōsŭs
millĭa annōs vos dŭŏ siccĭtātĭs
aspĕræ terrā pătĭens nĕfandā
non sĭnĕ spēbŭs.

De triangulis saltantibus

dum trĭangŭla albă sălīrĕ laetē
inchŏant ūnā rŭbrăque ēbrĭandō,
cantăt artus bella ăgĭtans pŭellă
vōcĕ cănōrā.

De serra catenaria

vultĭbus castae sălĭunt pŭellae
abdĭtis, serras quătĭunt cătēnīs
artĕ factas, mōrĕ mĕtallĭco illō
dapsĭlĕ cantant.

De litteris illuminatis

purpŭris tinctō sŭpĕr altă verbă
cantă coelō tectă lĕguntŭr urbĭs
ferrĕam dum per vĕhĭmur vĭam nōs
multĭlŏquācēs.

De litteris moventibus

cēdis carmĭnă dum cănens ĭn aedĕ,
pārent compŏsĭtae dŭōbŭs albae
partĭbus prŏpĕ littĕrae, quĭbus mī
possunt omnĭă cantă verbă scīrī.

De Tokio

maxĭmam cantēs ŏrĭentĭs urbĕm

sōlĭs ornātē cĭthăram ad sŭāvĕm,
ut quĕant cīvēs ănĭmos jăcentēs
mox rĕcrĕārĕ.

De inepta prece

monstrŭōsōs intĕr ămātă virgō
mūsĭcos cantat cĭthăram ad făcētam,
quos sĕnex frustrā prĕcĕ taedĭōsŭs
sēdăt ĭneptā.

Exercitatio in stropha Sapphica secunda

I

arbŏrēs montis vĕtĕrēs rĕmōtī
nuntĭant ventum cĭtŏ flārĕ siccŭm;
incŏlae vallis prŏpĕ fontem ĭnertēs
vānă lŏquuntŭr.

coepĭt adfārī grăvĭter sĕnex, quī
fīlĭam in silvā grădĭentem ŏpertā
perdĭdit flammā; "drăco ăd immĭnendum

jam vĕnĭt ācĕr.

rōsĕās raedās ĕmĕre est nĕcessĕ.
solvĕre est aurum mĕlĭus mŏrī quăm."
hīs ĕmit dictīs clam ălĭōs făbrī sor-
tes prĕtĭo īmō.

mensĕ proxĭmō plŭĭt imbĕr atquĕ
nullŭs adgressus drăco ăd incŏlās est.
vendĭtae at raedae prĕtĭōsae ĭnūtĭ-
lēsquĕ prĭus sunt.

II

firmĭter virgō tĕnĕt ōrĕ pānem et
clīvŭlō currit cĕlĕrans ăd omnēs.
vultĭbus monstrant nŭmĕrōs tăcentēs
haecĕ pŭellae.

concĭnens saltat lĕvĭter jŭventŭs, 　
nescĭō quandō tămĕn intrŏit vĭr,
quī bĕne in scaenā sĭmŭlat pŭellăm
crīnĕ rŭbellō.


III
septĭmī mensis sĕmĕl annŭātĭm
transĕunt, ut sē vĭdĕant, vĭam ambō
lactĕam clam nocte ĭtă septĭma ātrā
pontĕ jŭvantĕ.

Hodie in Asia orientali celebratur festum "tanabata" appellatum. Ut narratur in fabula Serica, bubulus uxorque sua textrix, olim filia imperatoris coelestis, coelo hac nocte semel annis singulis se visere possunt lacteam viam per pontem picis factum transeuntes. In aula Japoniae imperiali antiquitus hodie convivium gerebatur sumptuosum, quo hoc de festo carmina pangebantur.