De aquae bullientis ritu

concĭnunt jam tībĭă tympănumquĕ
cymbălumquĕ vōcĕ quĭētĭōrĕ.
in săcrō lentē spătĭō dĕōrŭm
candĭdă virgō

saltăt hās inter cŭcŭmas nĭgellās,
bullĭunt quĭbus călĭdī lĭquōrēs,
in mănu oscillat băcŭlum păpȳrō
rītĕ dĕcōrŭm.

jamquĕ tintinnābŭlum ăgit sŏnōrŭm
lactĕas jactans mănĭcas. pĕractā
invŏcātĭōnĕ dĕī dĕæquĕ
vīnum ĕt ŏrȳzăm,

post sălis jactum, addĭt ăquæ pĕr hōrās
fūmĭgăntī mixtăquĕ terram ĭn almăm
injĭcit lābrōquĕ vĕtustam ăd ædĕm
fert tăcĭturnă.

rāmŭlos prendit vĭrĭdēs ăquamquĕ
spargĭt hūc illuc cĭtŏ sē mŏvens, ŭt
augŭret messem sĭmŭl ac sĕcundă
prŏspĕrăque ōrĕt.

De ritu saltico II

vox săcrō pĭōs hĭlărans ĭn hortō
fistŭlæ jūcundă căchinnăt omnēs
tympănō laetō cŏmĭtātă dīvōs
ad vĕnĕrandōs.

virgĭnum pūrīs mănĭbus nĭtescunt
clārĭus flābellă vĕnustă, pergunt
rītĕ dum saltārĕ tŏgæ dĕcōræ
mundĭtĕr aurīs.

jamquĕ flectendis gĕnĭbus sălūtĕm
antĕ templŭlum lĕpĭdum dĕōrŭm,
ut dĕcet, dīcunt vĭrĭdesquĕ frondēs
accĭpĭuntŭr.

intĕr ōrantēs ănĭmis sĕrēnīs
saltĭcæ cēdunt plăcĭdæ et cŏmātōs
vertĭces tangunt scĕlĕrum pĭos pū-
ros făcĭentēs.

De ritu saltico I

incĭpit cantārĕ pĭus săcerdōs
lignĕō templō vĕnĕrandă verbă
tympănum pulsāns mănĭbus sŏnōrŭm
ut dĕcĕt. albā

vestĕ rīte indūtă rŭbrāquĕ gummā
saltăt ante altārĕ pŭellă sanctŭm
cūjŭs augustum spĕcŭlum altĭōrĕ
partĕ lŏcātum'st.

quattŭor dextrā crĕpĭtācŭlum illă
angŭlos pūrans crĕpĭtat vĕnustŭm,
jamquĕ versum ad nōs ăgĭtat, nĕfandă
ut cĭtŏ pellăt.

insŭlāres nē pătĭāmŭr ullă
damnă morbos proptĕr ătrōcĭōrēs
proxĭmīs annīs; ŭt ămœnă terră
nōs ălăt omnēs.

De die festa

jam dĭes nōbis cĕlĕbrandă festă.
tympănos pulsātĕ mŏdō vĕtustō.
tībĭās inflātĕ sŏnantĭus pĕr
prātă nĕmusquĕ.

virgĭnēs saltātĕ vĕnustĭōrēs
in săcrā scaenā mănĭcis rŏtandīs
candĭdīs. dīvōs pŏpŭlumquĕ vīcī
rīte hĭlărātĕ.

De solis laude

jānŭam dīvīnă cădunt flŭentă
trans ĕburnam sic rĕsŏnantĭa altō
ex lŏco ātrīs in tĕnĕbris vĭrentēs
per Kŭmănensēs.

fistŭlae sŏnum dŭŏ saltĭcae albīs
mellĕum indūtae tŭnĭcis sĕquuntŭr
lentĭter gressae mănĭbus lĕvātīs,
dum chŏrĭcī sunt

ad lyram argūtam mŏdŭlārĕ promptī

et cănōrum mox călămum, săcrīs ŭt

versĭbus laudent ŏrĭĕntem ĭn altō  

aequŏrĕ Phoebŭm. 

Exercitatio in stropha Sapphica tertia

I

virgĭnes saltant quătĭuntquĕ rāmum ĕt
tinnŭlum ōrantes crĕpĭtācŭlum, omnēs
pūrĭōrēs ut scĕlĕrum nĕfandō-
rum cĭtŏ fīănt.

Die ultimo mensis Junii in templis Sintoisticis celebratur ritus "nagoshi no harae" appellatus, qui secundum leges anno DCCI promulgatas in aula imperiali annuatim publice celebrari coepit. Hoc in ritu, ut a sceleribus se expient vitasque degant salvi, pii magnum circulum herbis factum ter permeant. Sacerdotes verba sacra recitant atque puellae vestimentis sacris indutae saltant deos orantes populi salutem.

II

lūmĭnant sēsē făcĭbus cŏlōrĕ
vespĕrī turrēs vărĭīs rĕmōtae.
saltĭcae fessōs hĭlărē pŭellae
adlĭcĭunt nōs.

Recens apud nos sunt multi saltationis amatores, qui interretialiter ostendunt se saltare cum gestibus ab ipsis compositis. Inter pelliculas ab eis factas, saepe inveniuntur et perpulchrae. Exempli gratia, hic videntur tres puellae mirifice saltare in insula facticia Toyosu nomine prope Tokium sita. Quae attingi potest ab urbe per tramina Yurikamome appellata atque automatice inter turres illuminatas ducta.

III
Indĭca ā nōbis cŏlĭtur dĕa illă,
cūjŭs in templō stătŭa invĕnītŭr
lĭgnĕa ut "Juntē" vŏcĭtātă Buddhae
rītĕ dĭcātō.

Durga, dea Indica, in buddhismo quoque magni momenti esse habetur atque apud nos ut una bodhisattvarum colitur.

IV

ō mĕae cārae grăcĭlesquĕ sempĕr

angŭillae, quae mĭhĭ fertĭs aestū 

corpŏrī fessō nĭmĭō lĕvāmen, 

quam săpĭdae estĭs!

Mense Julii vel Augusti dies est "doyou no ushi" appellatus. Quo mos est, ut anguillam tostam edimus.