De saltatrice XXXI

dum nĭgrum fōcālĕ sălīrĕ cœpĭt,
crīnĭs in tergō sĭnĕ ventŭlo ullō
pulchrĭus văcillăt ăd attrăhendŭm
cor spĭcĭentĭs,

ēbrĭātum quod tŭnĭcā rŏtāta ăc
crūrĕ jactātō tĭtŭbat pĕr undās
lūmĭnōsās, castră sĕd altă numquăm
possĭt ădīrĕ.

De saltatrice XXVIII

saltăt obscūrā nĭvĕis pŭellă
dulcĭter tortis plătĕā lăcertīs,
adlĭcitquĕ crūrĕ pĕrīcŭlōsō
impĕtŭōsōs

hoscĕ daemŏnēs lătĕbrās ĭn ātrās,
torpĕfactī quī spĕcĭunt pĕr hōrās
frīgĭdās aenigmă sŭāvĭus quăm
omnĭă nōtă.

De saltatrice XIX

flammă saltat frīgĭda ĭn æthĕre ātrō,
phosphŏrī lūcent tŭbŭlāta ĭn ædĕ.
līvĭdōs artūs ŏpĕrit călentĕ
vestĕ pŭellă,

quæ rĕtorquens corpŭs ŭt anguĭs albŭs
augŭrāre aenigmătĭcē crŭentŭm
coepĭt occāsum pŏpŭlī prŏfānī
vōcĕ cănōrĕ.

De saltatrice XVIII

Sanctă dum pulchrō bĕnĕdīcĭt omnēs
noctĕ rēs Ēlectrĭs ĭn oppĭdo ātrā,
flammĕā fēlix sălĭens nĭtescĭt
vestĕ pŭellă.

De photosynthese

arbŏres vĭgĕant ŭt insŭlā, quā
artēs insŏlĭtae cŏluntŭr omnēs,
et carbōnĭs ăquam dĭoxĭdumque est
hauri ēlectrĭcam ĭis nĕcessĕ vimquĕ.

De saltatrice XV

purpŭrans lūcet părĭēs ĭn urbĕ

portŭensī, dum sălĭent pŭellae
mōtĭbus rīsūque ŏcŭlos sŭāvī
adlĭcĭentēs.

De Tokiensi statione

ferrĕārum tū stătĭō vĭārŭm,

sessă Tōkĭī mĕdĭō pĕr annōs,
nunc tŭbas raucas mŏdŭlārĕ noctĕ
hāc ŏpĕ lūcĭs.

De acceleratione

oppĭdum vĭă transĭt altă coelō

ĭn ātrō făcĭbus vŏlantĭbus; tū
maxĭma accĕlĕrātĭōnĕ vīquĕ
ēbrĭus făcĕris fŭgācĕ centrī.

De saltatrice XIII

transĕam pontem dŭcĕ tē nŏvam pĕr
lūmĭnātum mox sălĭĕnte ăd urbĕm,
quā vĭis vīvē rĕsŏnat vĕnustīs
linguă vĕtustă.

De paganitate

festos jam cĕlĕbrāmŭs urbĕ pulchrē
Sanctae  Ēlectrĭdĭs impĭā dĭēs; res
haud vīles bĕnĕ vendĭtentŭr atquĕ
collŏcātă pĕcūnĭa augĕātŭr.

De saltatrice XI

ō sŏror saltans, vĕhĕ fessĭōrĕm
lūmĭnōsīs mē rĕgĭōnem ăd illăm
currĭbus, quā lūmĕn ăquam flŭentĕm
palpăt ămoenŭm.

De saltatrice VII

flūmĕn ad lātum rŏtă lūmĭnātă

coelo ĭn obscūrō tăcĭtē rŏtātŭr,
dum sălit vīvē tĕnĕris pŭellă
artĭbŭs haecĕ

Exercitatio in stropha Sapphica tertia

I

virgĭnes saltant quătĭuntquĕ rāmum ĕt
tinnŭlum ōrantes crĕpĭtācŭlum, omnēs
pūrĭōrēs ut scĕlĕrum nĕfandō-
rum cĭtŏ fīănt.

Die ultimo mensis Junii in templis Sintoisticis celebratur ritus "nagoshi no harae" appellatus, qui secundum leges anno DCCI promulgatas in aula imperiali annuatim publice celebrari coepit. Hoc in ritu, ut a sceleribus se expient vitasque degant salvi, pii magnum circulum herbis factum ter permeant. Sacerdotes verba sacra recitant atque puellae vestimentis sacris indutae saltant deos orantes populi salutem.

II

lūmĭnant sēsē făcĭbus cŏlōrĕ
vespĕrī turrēs vărĭīs rĕmōtae.
saltĭcae fessōs hĭlărē pŭellae
adlĭcĭunt nōs.

Recens apud nos sunt multi saltationis amatores, qui interretialiter ostendunt se saltare cum gestibus ab ipsis compositis. Inter pelliculas ab eis factas, saepe inveniuntur et perpulchrae. Exempli gratia, hic videntur tres puellae mirifice saltare in insula facticia Toyosu nomine prope Tokium sita. Quae attingi potest ab urbe per tramina Yurikamome appellata atque automatice inter turres illuminatas ducta.

III
Indĭca ā nōbis cŏlĭtur dĕa illă,
cūjŭs in templō stătŭa invĕnītŭr
lĭgnĕa ut "Juntē" vŏcĭtātă Buddhae
rītĕ dĭcātō.

Durga, dea Indica, in buddhismo quoque magni momenti esse habetur atque apud nos ut una bodhisattvarum colitur.

IV

ō mĕae cārae grăcĭlesquĕ sempĕr

angŭillae, quae mĭhĭ fertĭs aestū 

corpŏrī fessō nĭmĭō lĕvāmen, 

quam săpĭdae estĭs!

Mense Julii vel Augusti dies est "doyou no ushi" appellatus. Quo mos est, ut anguillam tostam edimus.