De puellis gyozam laudantibus

adlĭcit nos vōcĕ cănōrĭōre ĕt
saltĭbus blandus chŏrŭs, ut cĭbum quăm
plūrĭmī gustent Tŏchĭgī săpōrŭm
nōmĭnĕ gyōzăm.

brassĭcam caepamquĕ rĕcentĭōrēs
tollĭte et laudātĕ cŏquōquĕ dātĕ,
quī cĭtō concīdĭt ĕt ignĕ fortĕ
omnĭă torrĕt.

De bestia oratoria

ōrātōrĭă nōmĭnātă jūrĕ
es tū bestĭă, captă sed dŏlōsō
rētĕ, nullă lŏcūtă verbă dignă
maxĭma in cŭcŭmā rĕpens cŏquērĭs.

De cibo Sapporensi

fortĕ sī lustrārĕ, pŏētă, possīs
Sappŏrum, prīmum cĭbŭs ille ĕdendŭs.
Sapphĭcīs et suāvĕ cănās săpōrĕm
dēlĭcĭōsīs.

De ophiophagia

incŏlae austrālī căpĭunt mĭnācĕm
insŭlā serpentem ĭn ăquā nătantĕm
et cŏquunt scītē cŏmĕduntquĕ, morbō
ut rĕcrĕentŭr.

De cupresso procera

ō cŭpressus, quae dŭŏ millĕ sōlă
permănēs annōs, tĭbĭ carmĕn illŭd
ex rĕmōta ăd hanc rĕgĭōnĕ vallĕm
num rĕsŏnāvĭt?

Occidentali in parte Kanagawae praefecturae cupressus exstat procerissima scilicet altitudine quadraginta quinque metrorum, quae appellatur Houki Sugi, sive cupressus scoparum. Quae arbor extimatur saltem abhinc viginti saecula ali incepisse. Atque hactenus coelum et montes fluminaque inspicit ibi immota.

De Enoshima

montem trans rŭtĭlans cădit săcrum sōl,
undans dum mărĕ persŏnārĕ pergĭt.
lūcēre incĭpĭt īnsŭlā dĕae fax
Indĭcae rŭbrum ăd aethĕrem rŏtātŭs.

De statione martima

fluctŭum sessus plăcĭdum sŏnōrĕm
audĭens hōras stătĭōnĭs hāc ĭn
sellŭlā currus spĕcĭō vĕnīrĕ
et prŏfĭcīscī.

De Kamakura

frondes flavescunt

rubescunt saltant coelo

cadunt frigidae.

odorat templa

urbe prisca thus terrae

remotissimae.

・・・・・・・

flantĕ flāvēscunt Bŏrĕā dum ĭn urbĕ

et rŭbescunt silvă nĕmusquĕ priscā,

thūră portāta ex rĕgĭōne ŏdōrant

templă rĕmōtā.

De photosynthese

arbŏres vĭgĕant ŭt insŭlā, quā
artēs insŏlĭtae cŏluntŭr omnēs,
et carbōnĭs ăquam dĭoxĭdumque est
hauri ēlectrĭcam ĭis nĕcessĕ vimquĕ.

De saltatrice XV

purpŭrans lūcet părĭēs ĭn urbĕ

portŭensī, dum sălĭent pŭellae
mōtĭbus rīsūque ŏcŭlos sŭāvī
adlĭcĭentēs.

De equite sagittario

vectus per vĭrĭdans ĕquō cĭtātō
currente arcĭtĕnens nĕmus săgittās
ēmittit răpĭdās, ŭt omnĭbus sĭt
pax et frūx ŏpŭlentă prospĕrātīs.

Secundum annales Adzumakagami intitulatos, Minamoto no Yoritomo dux samuraiorum terras Japoniae orientales regnantium saeculo secundo decimo Kamakurae cum regimen condidit novum, equestrem artem arcuariam eo tempore jam neglectam ei iterum iterumque postulanti tradidit nobilis quidam Saigyo nomine. Qui senex ex stirpe artem Martis colente ortus, cum annos XXII fuisset, monachus Buddhisticus creatus erat atque multas per regiones postea peregrinans ut poeta egregius permultas panxit tancas sive carmina brevia XXXI syllabis composita. Quas inter infra in prosa Latine reddere conor eam, quam puer in ludo secundario legi.

autumnali in vespere dum video perdicem ex palude evolare,
pulchritudo rerum haud permanentium percipitur
et mihi sensu desiderioque carenti.

Dux lle a poeta petivit, ut carminis ars pangendi quoque doceretur, sed frustra, namque hic id facere abnuit dicens "Cum mihi animum tangunt floresve lunave, litteras XXXI compono. Nihil aliud est. Itaque mihi est nulla ars egregia neque ulla docenda." Die proximo cum profisceretur, gratias agens dux ei largitus est figuram felis argentariam. Quam tamen, ut fertur, nugas habuit atque puero in via ludenti dedit poeta.

De insolito concentu AKB48

Commentario de renovatione amphitheatri lecto heri cum de templis in Japonia restitutis interretialiter quaererem, casu inveni pelliculam jucundam hanc; भैषज्यगुरुवैडूर्यप्रभाराज scilicet Magister Medicinae Rex Lucis Lapis Lazuli videt terga puellarum hilare saltantium canentiumque.



Anno 2010 etiam grex musicus AKB48 appellatus, qui apud nos recens multum ametur praesertim ab adulescentibus, in templo buddhistico Yakushi-ji nomine saeculo septimo condito ante mille spectatorum exclamantium concentum dedit. Spectaculum hujuscemodi raro offerri adhuc conatum est atque mihi revera mirabile et laudandum esse videtur.



Aedes sanctuarii hujus fere omnes, turri pulcherrima orientali excepta, dirutae sunt incendiis, quae anno 937 deinde anno 1528 acciderunt. Atque aedes rubra tincta, quae post puellas videatur, anno 1976 denuo calcestro structa est, ut contra calamitates se defendat fortior. Qua sedet Buddha Medicus cum Bodhisattvis solari lunarique comitantibus.

Quae statuae fictae sunt anno 688 vel 697 partim secundum stilum sculpendi in imperio Guptano florentem, partim secundum eum in domo Tang late diffusum atque per 1300 annos tranquille mundum nostrum tuentur incendia bellorum et typhones et motus terrae et caetra repellentes.

Nunc tuniculis minimis januisque maximis eodem colore tinctis jutus me rogem, quomodo verum musica idolica aetatis nostrae clamoresque cultorum ejus percipiantur sanctis auribus aereis.

Non deest tamen res, quae mihi displacet; cinematographicus tantummodo puellas has sequitur, dum raro nobis statuas perpulchras notissimasque monstrat. At hoc in spectaculo protagonistes oportet esse nemo nisi sacra statua, nonne?  Nostra magis referat compositio insolita cantricum idolicarum strepitantium et idolorum buddhisticorum per saecula silentium, nonne? Qui pelliculam hanc effecit, ut mihi putatur, non bene intellegeret se rarissimum pretiosissimumque facere.

Tranquille auscultat strĕpĭtantes Buddhă pŭellās.

Exclāmant pŭĕrī barbărĭcē et stŏlĭdē.