De Fuji Keiko cantatricis clarae obitu

cæcă cantātrix gĕnŭit văgātă
tē pĕr urbes. dē tĕnĕrō dŏmōrum ăd
jānŭās unguī cĕcĭnisti ăd assēs
blandă mĕrendōs.

nātă sex annos Tŏkĭum tĕr amplŭm
contŭlistī tē pŏpŭlusque cantūs
Insŭlāris tōtŭs ămāvĭt altā
vōcĕ sŏnantēs.

factă cantātrix tŭă fīlĭa est, quae
Anglĭcē cantat nŭmĕrō rĕcenti ĕt
pellĭcit nostros jŭvĕnes măgis quăm
mātĕr hŏnōră.

ægrŏr at multos crŭcĭāvĭt annōs
anxĭum mentem tĭbĭ sævŭs, ipsō 　

ut lŏcō, quem tū cĕcĭnisti, ătrox Mors
abstŭlĕrit tē.

pergăt hōc ut Rētĕ tŭam pĕr ævŭm
omnĕ vōcem ferrĕ sŭāvĭōrĕm,
audĭāmus quā lăcrĭmas vĭrōrŭm
lætĭtĭamquĕ.

De spiritu animali

sī vĕlis gunnæ brĕvĭtātĕ bellæ
perfrŭī, sortēs ĕmĕre est nĕcessĕ,
indĭces Nikkēs ŭt ădaugĕantŭr
suāvĕ nĭtentēs.

quattŭor vērum intĕr ămābĭlēs ūna
ūnĭversĭtātem ăpŭd aurĕātăm
discĭt. impĭgræ plăcĕat lătīnă
linguă pŭellæ.

De annorum decursu

parvŭlā vestītă cănīs, pŭellă,
caltŭlā dĭēs hĭlărē fŭtūrōs,
et rŏgas tē, num vĕtŭlam mărītŭs
ipsam ămĕt an nōn.

jam dĕcem annos nātă quăter, sĕd omnēs
allĭcis nōs, quī spĕcĭāmŭs ūnā
pulchrĭtūdĭnem jŭvĕnīlem ĭn ōrĕ
essĕ sĕrēnō.

De Japonia senescenti

cīvĭtas propter pĕrĕat mĭnūtŭm

insŭlāris nē nŭmĕrum nĕpōtŭm,
incŏlis laudandă măgis pŭellă
omnĭbŭs haecĕ.

namquĕ ter nupta est gĕnŭitquĕ quinquĕ
bellŭlos fēlix pŭĕrōs ălitquĕ
in dŏmō septem jŏcŭlantĕr ūnā
mātĕr ămātă.

De filio regis ultimi

fīlĭus linguam dĭdĭcit Lătīnăm
ultĭmī rēgis căpĭtāli ĭn urbĕ
Anglĭae? num scripta ălĭquis măgistĕr
nunc sŭă servĕt?

De duce cladem canente

classĭcō clādem cĕcĭnisti ămārăm
mōrĕ factus tū nŏvŭs illĭus dux
factĭōnis, quae rĕgĭt Insŭlam pĕr
tempŏra ăcerbă.

De musico quodam

vōcĕ non raucā, fĭĕrēs ŭt urbĭs
Tōkĭī praeses, cĕcĭnisti ĕt omnēs
spontĕ fēcistī stŭpĭdos lŏcūtūs
verba ălĭēnă.

jam sĕnī factō tĭbĭ sunt cŭtēs ĕt
cānă rūgātus cŏmă, sed mănentĕm
antĕ nos praebes mŏdĕrātĭōrēs
tē stĭmŭlōsŭm.

De oratione domestice variata

mūsĭcō nam ōrātĭo ĕt insŭētă
perplăcet clārō, vărĭat cănōrĕ
ictĭbusquĕ verbă dŏmestĭcīs hīs
nōbĭlĭōră.

De quadam ministrice

nūdă subrīdens tĭmĭdē *pŭellă,
corpŭs ostendis bĕnĕ sōle ămātŭm.
tū mĭnistrix ōlim ĕrĭs erga ăcerbă
nos stŭdĭōsōs.

nam pĕcūnĭam mĭnŭes pĕrītīs
compŭtātrī magni ălĭisquĕ dandăm,
"quāre ŏportet tē fĭĕri orbĕ prīmŭm?
nescĭŏ."dīcens.

Nos cănēmus tunc hĭlărē sĕvērae
fēmĭnae pulchram, mĭsĕrī măgistrī,
perdĭtamquĕ vōcĕ jŭventam ămārā
balnĕo ĭn amplō.

*Si quis vestrum aetate adultorum hac de femina Murata Renho nomine pelliculam paulum obscaenam per Youtube inspicere carmenque optimum auscultare velit, ecce. 

De sumotorio luctatore

omnes antĕ lĕvas tŭos lăcertōs

augustē, pĕdĭbusquĕ rītĕ terrăm
pulsas, et sălĕ pūrĭōrem ărēnăm
părās, ut plăcĕas dĕīs ĭta almīs.

De quodam luctatore

*Ne hoc inspiciat qui res violentes respuit.  

Commentario de pugnatoribus Romanis lecto mihi in mente nonnulli veniunt luctatores "liberales" sive "professionales". Quos inter praesertim nostra forsitan intersit Hase Hiroshi nomine, cujus certamina supra inspicimus.

Qui vir musculosus olim quadam in universitate litteras Japoniae didicit classicas, postea magister creatus unum per annum quodam in Lycaeo pueros docuit. Insuper, verum egregius fuit in arte luctandi Graeca Romanaque; anno MCMLXXXIV etiam factus est particeps Ludorum Olympicorum Angelopoli celebratorum.

Quoniam tamen saevius luctari maluit, anno proximo Portu Divite in palaetra apparuit ut luctator professionalis atque decem per annos certamina certavit aspera animos puerorum adultorumque excitans.

Divulgatinonum televisificarum gratia cum notissimus esset, vitam nobiliorem sed haud constantem degere statuit; anno MCMXCV candidatus senatus factus atque suffragio prospere electus est.

doctĕ luctātor, tĭbĭ tam plăcēbăt
littĕras priscas lĕgĕre atquĕ magnōs
aspĕrē jactārĕ, sĕd in sĕnātū
vītam ăgĭs ācĕr.

Confitendum tamen mihi est, quod hactenus nullam auscultavi orationem suam. Interrogatur, num rebus politicis disputandis usui sint nostrarum notitiae litterarum classicarum, quae haud logicae esse saepe existimantur. Jam judicandum mihi est!

De quadam cantatrice idolica

virgo ŭt incantes spĕcĭōsă vōcĕ
suāvĕ paulisper mĭhĭ compŭtātrŭm.
dispŭtābis clāră sĕnātu ăpertē
multă sĕnātrix.

Cantatrix haec Mihara Junko nomine, cum annos XVI nata esset, in lucem dedit primam cantilenam suam "nox illecebrosa" intitulatum, quam supra inspicitis in spectaculo anno MCMLXXX televisifice divulgato. Postea tamen, cum alias ejusdem generis cantatrices eo tempore clarissimas superare non posset, canere desivit atque ut actrix scaenica televisificaque multos per annos nos delectat.

Foemina non tantum amabilis sed etiam virtutis plena sine dubio est; praeter opera supra dicta, per XII annos se autoraedarum curricula participare perrexit ossibus septies fractis, deinde oncomate aegrotata sed feliciter curata senum societatem adjuvandorum gerere coepit. Postremo, abhinc II annos suffragio electa est parlamenti senatrix atque artem orandi nobis ostendit reapse egregiam.

Cui autem non deest peccatum; cum XXII annos nata esset, diluculo ebria et irata photographos duos crure verberavit photographemata sua clam facere conatos atque capillo capto miseri caput viri ad terram collisit. Quamobrem biocolytae manus suas injexerunt illi satis notae.

Rarae sint, quae vitam degant ita mirabilem, nonne? At mihi saltem non displicet tam formosa et tam fortis tamque potens foemina, dummodo uxor mea non sit.

De globulis vitreis Romanis nuper repertis

Indagatione chemica nuper denuo patefactum est ligamen, quo Japonia Romaque junguntur; globuli vitrei, qui prope Hiroshimam in sepulcro saeculo tertio condito reperti erant, continent salem alicujus generis in Imperio Romano singulariter usurpatum.

Eo tempore apud nos regnum erat Yamataikoku appellatum, quod a sibylla Himiko nomine pacifice regnabatur post bellum intestinum per septuaginta vel octuaginta annos duratum. Globulorum photographema caeruleorum inspicio eo magis miratus, quod hoc de regno paucissima hactenus sciuntur praeter scripta brevia in annalibus Sericis inserta.

Me rogo, qualis vir vel femina has res pretiosas ex civitate remotissima importatas possideret. Quid de terrarum orbe sciret, qui globulos hos in manu sua tenebat? De regnis Coreanis Sericisque multa forsitan ei nota essent. Sed quid de terris ultra fines Serum sitis?  Ceterum, quaeritur, num regina mysteriosa Himiko ipsa haberet ornatus Romanos an non.


albă rēgīnae brăchĭa in rĕmōtā
cīvĭtāte ornant glŏbŭlī mĭcantēs,
quōs pĕr Indōrum mărĕ Persae ătrōcēs
nāvĕ tŭlērunt.

De Japoniae canistrifolle

Mihi his noctibus certamina Londinii celebrata televisifice inspicienti dolendum est, inter alia, quod nostra virilis manus canistrifollica est ita debilis imbecillaque, ut Ludorum particeps Olympicorum fieri per decennia non possit. Attamen et in arena nostra non desunt inspectu digna. Exempli gratia hoc:

vestĕ tībīcen vĕtĕre in pălaestrā
tībĭam indūtus mŏdŭlātŭr atquĕ
prompti ăcerbum ad lūdum ănĭmī vĭrōrŭm
sunt ălăcresque.

Tibicen hic Togi Hideki nomine ortus est ex stirpe, quae in symphonia aulica anno DCCII condita hactenus continenter munere fungitur. Ipsum tamen, cum adulescens esset, musica delectabat vulgaria, videlicet rockiana et jazzica et caetra. Eo tempore etiam cum amicis gregem fecit musicum atque citharam modulabatur electricam.

Studio Lycaei confecto, monitum parentium secutus artem instrumento canendi traditione transmisso didicit, deinde decem per annos vitam degit ut musicus aulicus. Postea, inopinanter oncomate aegrotatus sed feliciter curatus, incepit cogitare sibi faciendum esse quod vult, dum vivit. Quamobrem ex symphonia aulica discessit atque tibia vetere ut hichiriki vocitata carmina aetatis vulgaria nostrae canere coepit. 　

Qui plus de canistrifolle nostro forte scire velit nimis otiosus, ut vedeat hoc.

De insolito concentu AKB48

Commentario de renovatione amphitheatri lecto heri cum de templis in Japonia restitutis interretialiter quaererem, casu inveni pelliculam jucundam hanc; भैषज्यगुरुवैडूर्यप्रभाराज scilicet Magister Medicinae Rex Lucis Lapis Lazuli videt terga puellarum hilare saltantium canentiumque.



Anno 2010 etiam grex musicus AKB48 appellatus, qui apud nos recens multum ametur praesertim ab adulescentibus, in templo buddhistico Yakushi-ji nomine saeculo septimo condito ante mille spectatorum exclamantium concentum dedit. Spectaculum hujuscemodi raro offerri adhuc conatum est atque mihi revera mirabile et laudandum esse videtur.



Aedes sanctuarii hujus fere omnes, turri pulcherrima orientali excepta, dirutae sunt incendiis, quae anno 937 deinde anno 1528 acciderunt. Atque aedes rubra tincta, quae post puellas videatur, anno 1976 denuo calcestro structa est, ut contra calamitates se defendat fortior. Qua sedet Buddha Medicus cum Bodhisattvis solari lunarique comitantibus.

Quae statuae fictae sunt anno 688 vel 697 partim secundum stilum sculpendi in imperio Guptano florentem, partim secundum eum in domo Tang late diffusum atque per 1300 annos tranquille mundum nostrum tuentur incendia bellorum et typhones et motus terrae et caetra repellentes.

Nunc tuniculis minimis januisque maximis eodem colore tinctis jutus me rogem, quomodo verum musica idolica aetatis nostrae clamoresque cultorum ejus percipiantur sanctis auribus aereis.

Non deest tamen res, quae mihi displacet; cinematographicus tantummodo puellas has sequitur, dum raro nobis statuas perpulchras notissimasque monstrat. At hoc in spectaculo protagonistes oportet esse nemo nisi sacra statua, nonne?  Nostra magis referat compositio insolita cantricum idolicarum strepitantium et idolorum buddhisticorum per saecula silentium, nonne? Qui pelliculam hanc effecit, ut mihi putatur, non bene intellegeret se rarissimum pretiosissimumque facere.

Tranquille auscultat strĕpĭtantes Buddhă pŭellās.

Exclāmant pŭĕrī barbărĭcē et stŏlĭdē.