De saltatrice XXXVI

mensĕ nam Augustī mĕdĭā pĕr urbĕm
Tōkĭensem noctĕ călor nŏcīvŭs
nos sŏlet necnon sĭtĭbundŭs ardŏr
excrŭcĭārĕ,

frīgĭdam Cōlam bĭbĕre est nĕcessĕ
saltĭcae ad silvam sălĭenti ŏpācăm,
membră nē morbum pătĭantŭr umquăm
exĭtĭālĕm.

De saltatrice XXXIII

frīgĭdō nūbēs nĭtĭdum sĭlentēs
sustĭnet cœlō cŏlŭmen prŏfundās,
dum păvīmentum rĕvŏcat sĕrēnă
sæcŭlă priscŭm.

virgĭnum saltat mĕmŏr aulĭcārŭm,
quæ săcrō cantārĕ nŏvum sŏlēbant
ignĕ bacchantēs spĕcŭlum, pŭellă
sōlă rĕlictă.

De saltatrice XXXI

dum nĭgrum fōcālĕ sălīrĕ cœpĭt,
crīnĭs in tergō sĭnĕ ventŭlo ullō
pulchrĭus văcillăt ăd attrăhendŭm
cor spĭcĭentĭs,

ēbrĭātum quod tŭnĭcā rŏtāta ăc
crūrĕ jactātō tĭtŭbat pĕr undās
lūmĭnōsās, castră sĕd altă numquăm
possĭt ădīrĕ.