Exercitatio in epigrammate octava

pīrātas nusquam tĭmŭit nec naufrăgĭum ille.
qui terra adlectus nostra ĕrăt ēgrĕgĭus.

quam tū sis mendax! nusquam sunt stultă cănendă.
nam vir formōsam sempĕr ămat spĭcĭens.

longĭŭs ut vītam prōdūcam, thēă bĭbĕndă.
extĕrĕ nunc herbas! misce! ĕt ăquam excŭtĭās!

"pulchră Vĕnus, salvē! quārē mē vīsĕrĕ vītēs?"
"nam nĭmĭs es călĭdus. nunc prŏpĕ tē sĭtĭō."

ut corvus vincat turmas trĭpĕdālĭs ĭnīquās,
ōrăt Ăpollĭnem ĕnim vīnă săpōră bĭbens.

antĕ fŭit fēlēs. vŏlĭtans nos dēspĭcĭt omnēs.
mīris lāta ālis sīdĕră contĭgĕrit.

Exercitatio in epigrammate septima

ōrĕ tĕnens pānem currit formōsă pŭellă.

oppertae monstrant vultĭbŭs hos nŭmĕrōs. 

nōlīte adjĭcĕre ō pŭĕrī glēbas lăpĭdesque.

nē păvĕātis nōs. nōn hŏmĭnēs ĕdĭmus. 

pulchră lĕōnĭbŭs hic rēgīnă sĕdet cŏmĭtātă.

jam saltārĕ cănens incĭpĭt insŏlĭtē.

dēfectū sōlis stŭpĕfactī sunt ĭnĭmīcī. 

currĭtĕ jam cĕlĕrēs in mărĕ vōs ĕquĭtēs!

Confert se lūnam vălĕdīcens clāră pŭellă,　　

dum rex in terrā captŭs ămōrĕ mănĕt.　

"Caelum ālātŭs hŏmo, ut vĭdĕātur, pervŏlăt audax!"

"Vērum ĭtă tū crēdas? Nonnĕ, mŏdo illĕ cădit?"

Exercitatio in epigrammate sexta

inflexa ad coelum per hanc collem vĭă duxit.
quā sectā nullum tū lŏcum ădīrĕ pŏtes.

"cur sit, ut dīcas, mărĕ vastum caerŭlĕumque?"
"terrestris mănĕas. aequŏră nē cŭpĭas."

trāmĭnă tē longam transīvĕrĕ noctĕ dĭēque.

undās auscultans fractă rĕlictă tăces.

fūmōsus vexī pŭĕrōs vīcōrum ĕt ădultōs.

sed herbis victum mē săpŏr altŭs hăbet. 

nōs circumdēmus ĭnĭmīcam pācĭs ămantes,
herbas nē vĭrĭdēs attĕrăt ac scĕlĕrat.　

eccĕ pĕdis follis laevī mīrō vŏlăt ictu.
quem fŭgĭens lentē raedă pĕr os căpĭat.

De insolito concentu AKB48

Commentario de renovatione amphitheatri lecto heri cum de templis in Japonia restitutis interretialiter quaererem, casu inveni pelliculam jucundam hanc; भैषज्यगुरुवैडूर्यप्रभाराज scilicet Magister Medicinae Rex Lucis Lapis Lazuli videt terga puellarum hilare saltantium canentiumque.



Anno 2010 etiam grex musicus AKB48 appellatus, qui apud nos recens multum ametur praesertim ab adulescentibus, in templo buddhistico Yakushi-ji nomine saeculo septimo condito ante mille spectatorum exclamantium concentum dedit. Spectaculum hujuscemodi raro offerri adhuc conatum est atque mihi revera mirabile et laudandum esse videtur.



Aedes sanctuarii hujus fere omnes, turri pulcherrima orientali excepta, dirutae sunt incendiis, quae anno 937 deinde anno 1528 acciderunt. Atque aedes rubra tincta, quae post puellas videatur, anno 1976 denuo calcestro structa est, ut contra calamitates se defendat fortior. Qua sedet Buddha Medicus cum Bodhisattvis solari lunarique comitantibus.

Quae statuae fictae sunt anno 688 vel 697 partim secundum stilum sculpendi in imperio Guptano florentem, partim secundum eum in domo Tang late diffusum atque per 1300 annos tranquille mundum nostrum tuentur incendia bellorum et typhones et motus terrae et caetra repellentes.

Nunc tuniculis minimis januisque maximis eodem colore tinctis jutus me rogem, quomodo verum musica idolica aetatis nostrae clamoresque cultorum ejus percipiantur sanctis auribus aereis.

Non deest tamen res, quae mihi displacet; cinematographicus tantummodo puellas has sequitur, dum raro nobis statuas perpulchras notissimasque monstrat. At hoc in spectaculo protagonistes oportet esse nemo nisi sacra statua, nonne?  Nostra magis referat compositio insolita cantricum idolicarum strepitantium et idolorum buddhisticorum per saecula silentium, nonne? Qui pelliculam hanc effecit, ut mihi putatur, non bene intellegeret se rarissimum pretiosissimumque facere.

Tranquille auscultat strĕpĭtantes Buddhă pŭellās.

Exclāmant pŭĕrī barbărĭcē et stŏlĭdē.

De Thermis Romae

Apud nos nunc temporis jocosi libri nubeculati "Thermae Romae" intitulati vulgo leguntur adeoque opus ejudem tituli cinematohraphicum his diebus facitur atque mense Aprilis publicabitur. Quam ob rem coepi Latina de　thermis scripta paulatim quaerere legereque.

Primum, inveni in libro Martialis duodecimo aliquot carmina, in quibus descriptum est quomodo homines antiquitus thermis utebantur; non tantum ibi se lavabant, sed etiam cibos diversos edebant. Insuper, forsitan priusquam in aquam se demittebant, vinum bibebant. Quam periculosum! Si hos versus legat medicus meus in valetudine conservanda severissimus, miratus humum incidat eversusque.







Deinde, quodam in libro, de quo Laura illa mentionem fecit, casu offendi acrostichidem de thermis, quae a rege Vandalorum structae sunt. Nemo optimus mihi scripsit eam in Codice Salmasiano cum aliis similibusque quattuor carminibus contineri. Infra citata est ea, quae in libro Alexandri Riese　praebetur.






Cum deorsum legamus primas ultimasque litteras singulorum versuum necnon eas in tertis quartisve pedibus contentas, nobis paret sententia haec;

"Thrasmundus cunta innovat vota serenans".

Quod ad verbum insolitum "cunta" pertinet, Vallensis Japonicus ille me docuit id quod medio aevo "cuncta" ut "cunta" scribi poteret "c" ante "t" perdens.

Re vera mirabile carmen! Auctor multum laudandus esse mihi videtur, nam paulum plus de regno Vandalorum in Africa condito necnon Latinitate ibi florescente scire nunc velim ego, qui adhuc nihil fere hoc de genere Germanico(?) novi praeter nomen suum nonnullaque in paginis Vicipaedianis narrata.

Traverse, scilicet ex laeva ad dextram, solus legere sine adnotationibus nec in linguas vernaculas versionibus conatus eram atque putaveram me magnam partem intellexisse. Sed, cum versionem Gallicam in pagina CCXIX hujus symbolae contentam legerem, animadverti me multos errores fecisse; exempli gratia, ratus sum verba "numina proba" vocativa esse. Vere errare humanum est!

Exercitatio in epigrammate quinta

tōtum terrārum mī jam rĕŏr essĕ mănu orbem. 

quae non dēcrescat candĭdă lūnă nĭtet.

ostentam omnes mē grātanter saepĕ vĭdēbant.
quos haurīrĕ nĭgrās invĭdĕo et sĭlĕo.

instrūmentum sum, quod Mūsis dulcĕ plăcēbo.

pulchrĭŭs ut cantem, cārĭŏr essĕ pŭter.

antĕ rŭbescĕrĕ mē stellis cănĭt illĕ fŭgātis.

sed nunc pallescō, nam jăcĕre heu vĭdĕor.

Aurōra advĕnĭentĕ rŭbescit mons nĭve ŏpertus, 

dum silvae cānent frīgŏrĕ tam gĕlĭdae.

nēmo est quī vincat mē rēgem ănĭmālĭum hŏnōre
magno hăbĭtum praeter nimbŭs ŏlens hŭmĭlis.

De Arituneo Mizuno

Olim in Universitate Meacensi, scilicet Kyotensi, linguam Latinam docebat professor quidam Arituneus Mizuno nomine. Qui philologus nunc nobis quoque notus est ut poeta Latinus; non tantum opera ipse fecit poetica, sed etiam Latine reddidit carmina poetarum Japonicorum necnon opus Vergilii illud emendavit.

De praelectionibus suis re vera mirabilibus interretialiter discipuli sui referunt nonnulli. Quos secundum hodie paulum narrare conor, quo ardore studioque Arituneus et discipuli sui nostra in lingua versarentur, quamquam nusquam ipse eum vidi nec illa in universtate didici nec Latinae peritus sum.

Professor noster gerebat praelectiones, ut appellemus, "linguam Latinam 101&102", in quibus discipuli singulis hebdomadibus quattuor horas, scilicet duas horas bis discebant. Modo duae horae? Ita erat secundum tabulam universitatis horariam. Sed enimvero solebat multum longius pergere; praelectiones hora quarta inceptas ad octavam vel nonam saepe producebat atque discipuli notitiae avidi auscultabant eum praelegere panes edentes.  Praelectionibus peractis omnes januam universitatis clausam superantes domum redibant. Difficile creditu est, nonne?

Inter quos tamen pauci supererant usque ad anni finem scholaris, nam unoquoque die antecedente, ut ad praelectionem se pararent, eos oportebat noctem vigilare totam. Ut fertur, ex quinqueginta, qui vere discere coepissent, tantummodo quinque probationes subibant ultimas. At quare tam severus esset Arituneus?  Responsum quaeri possit suis ex verbis, quae quodam anno prima in praelectione coram discipulis proclamavit.

"In civitatibus Europaeis Americanisque saltem septem per annos Latinam discunt, qui in universitatibus litteris classicis student. Spero, ut vos tantummodo intra unum annum omnia eadem discatis. Itaque vos necesse est saltem septies alacrius ad Latinam discendam incumbere."

Postquam rudimenta grammaticae in duobus mensibus per praecepta sexcentarum paginarum didicerant, discipuli incipiebant cum scriptoribus antiquis pugnare; modo cursorio legebant commentaria Caesaris illa; interpretabantur ac ex memoria exponebant opera Sallustii; interpretabantur ac aestimabant Georgicam Virgilii; ad extremum, modum carminum pangendorum discebant.

Arituneus suo in commentario anno 1972 edito explanavit cogitata sua de institutione linguae Latinae nonnulla, quae nostra forsitan intersint. Ut legitur, nos nusquam opera classica vere intelligere possimus, nisi ipsi Latine prosas carminaque scribamus; nos necesse est praeter studiosos plures litterarum classicarum amatores generare, ut Latinitas apud Japonicos nondum satis nota annis futuris florescat; quia antiquitus inter oriundos ex locis extra Romam erant magni scriptores, et in Japonia nasci debeant Latini scriptores.

In praelectionibus Universitatis Meacensis Arituneus praesertim magni momenti esse existimabat carmina viva voce per metra canere vel pronuntiare. Discipuli etenim quantitates vocalium ediscebant opera Vergilii poetica enuntiantes carminaque ab ipso Latine reddita canentes. Insuper, quod verum mirabile est, ultimis in probationibus, inter alia, a discipulis petebat hujusce modo;

"Pentametro jambico utens pange carmen, quod sibi velit haec..."

Non referuntur ea, quae scribenda erant nec scio, utrum recte respondere potuissem an non, si discipulus fuissem suus. Itaque loco responsi distichum nostro de professore venerabili amabilique pangens finem scribendi faciam ego, qui autumno exeunte versus componere coepi.

sempĕr Arītsŭnĕum dēlectat linguă Lătīna,

carmĭnă quī pulchrē versĭcŭlosquĕ cănit.