De carminibus Latinis in pellicula insertibus

Ex die II Julii in theatris cinematographicis publicabitur fabula nova pelliculae animationalis "Fullmetal Alchemist" inscriptae, quae jam per televisionem semel iterumque, scilicet annis 2003 et 2009/2010, in nonnullis civitatibus emissa est.

In qua inserta sunt carmina Latina. Quod vere mirabile atque laudandum esse videtur mihi, cui placet sermo Romanus in cultu vulgari usurpatus. Sed valde dolendum est, quod qui verba scripsit linguam nostram non bene scire videtur. Quare auctor de verbis Latine scribendis peritum non rogaverit?

De morte Nobunagae

Anno 1582 die 2 Junii secundum Calendarium lunarem apud templum bhuddistcum Honnoji nuncpatum princeps samuraiorum Oda Nobunaga, qui ab anno 1573 magna in parte Japoniae regnaret atque missionarios tueretur, a duce Akechi Mitsuhide proditus copiisque inimicis circumdatus in flammis sibi manu vitam exhausit.

De quo Jesuita Johannes Franciscus Stephanonus ex Meaco scilicet Kyoto in epistola sua anno 1577 scripsit haec;

Mors Nobunagae non solum Christianis sed etiam nobis omnibus inter res gestas nostras maximi momenti fuisse existimatur adeoque multoties narratur in pelliculis televisificis, quas inter haec propter haud numerosa verba intellectu facillior mihi videtur;

Et in praeconio apparet: paulum ante eventum mortiferum lapsus est in aetatem nostram atque cibos hodiernos edit. In extremo ad saeculum suum bellicosissimum rediit dicens "Vale!"

De promunturio

Hodie paulum narrem de loco non remoto a domo mea, qui mihi valde placet; scilicet de promunturio Inamuragasaki nuncupato. Quod cum juvenis essem saepe per birotam inviserebam. Atque hic morari ad vesperum solebam cervisiam bibens, nam sole occaso ex eo vidi potest mons Fuji perpulcher.

Res hic gestae quoque nobis notae sunt; anno 1333 die 21 Maii apud promunturium hoc in parte occidentali urbis Kamakurae situm, samuraius Nitta Yosisada nomine, cum noctu aestus multum decederet, 60 millia equitum per mare transire fecit hanc in urbem primariam saeculo secundo decimo conditam atque cladem magnam attulit copiis regiminis Kamakurensis, quod deinceps duce se ipso occidente perivit.

Recentioribus annis autem promunturium hoc clarius factum est carmine Inamura Jane inscripto, quod anno 1990 in lucem editum est cum pellicula ejusdem nominis. In qua narratur de duobus viris hic vitam agentibus, quorum unus undis superlabens est, alter musicae Latinae peritus.

A cantrice jazzica Maya nomine Inamura Jane canitur.

Latina? Sic!

De chirographis(β)

Cosmus Turianus missionarius Hispanicus, qui cum Francisco Xavierio anno 1549 primus ex Europa in insulam nostram advenerit, in epistula sua nonnulla scripsit de religionibus moribusque Japonicorum. Quos inter hodie paulum de chirographis narrem ego saeculo vicesimo primo hac in terra vitam agens. Jesuita Valentianus his verbis exponuit;

Nostra aetate quoque chirographa diversorum generum venditantur omnino in sacculis contenta apud templa buddistica sintoisticaque, sed non care, scilicet pro 500 vel 1000 yenibus. Quae etiam emunt multi, qui optant, ut dicam, res potius ad mundum quam ad naturam incorporalem(?) pertinentes. Exempli gratia, antequam in terris peregrinis iter faciebam longum, amici quondam apud tabernulam templi emebant atque mihi dabant chirographa, cujus ope tuta rerum conditio accipi putatur.

Sunt quoque chirographa discipulis parata, qui ad probationes magni momenti aderunt; Mensibus imprimis januarii februariique, cum in universitatibus Lycaeisque probationes gerantur discipulos ibi discituros elegendi causa, multi papyros hujusmodi sacros emunt atque adulescentibus consanguineis dant eorum prosperam fortunam exoptantes.

Postquam itinera vel probationes finitae sunt, chirographa cum sacculis suis ad templa ferimus, ut ibi a sacerdotibus urantur. Itaque, numquam videmus quae intus scripta sunt.

Attamen, recentioribus annis sunt qui interretialiter monstrant verba vel figuras sacras hactenus nobis omnino ignotas. Facile quoque invenitur templum, quod eodem modo chirographa vendit. Insuper in sito hoc scapo pdf gratis distribuitur chirographum in probationibus adhibendum. Nescio, utrum ops eorum minuatur an non, si tam facile accipiamus.

Quamquam religiosus non sum, si chirographum habeam, muscosas scalas veterrimi templi nemore circumdati scandere atque emere a sacerdote pulcherrima mallem.

De officinis (β)

Olim cum adulescentulus essem, hieme quodam die Saturni, postquam lectiones scholae cito finitae sunt, cum amicis soleis ferratis prolapsum ii. Harena ad prolabendum meae urbi deerat, idcirco per tramen ferriviarium ad urbem paulum remotam nos contulimus. In statione quadam prope sinum Tokiensem sita cum a tramine descenderimus, nos in parte Tokii officinis dicata eramus; ingentes fabricae petrochimicae coram nobis ostendebant tubos ac canaliculos ac cisternas ac turriculas ferreas, quarum maxime variae formae inter sese mysterialiter junctae componebant aliquid insolitisimum atque, ut dicam, futuristicum. Quod videntes fere per decem minuta pedibus ingressi sumus ac advenimus ad harenam parvam vetustamque, quae aestate ut piscina usurpabatur. Nemo ibi erat qui serie se patinatione exerceret. Nec hanc athleticam callebam ego; super glaciem satis celeriter decurrere poteram sed bene me sistere nequibam. Laetus essem? Ita, forsitan. Sed nihil memor sum nisi odoris fortis calcei ferrati, tametsi puto me cum amicis sine dubio multa de schola vel vita quotidiana ibi jocose collocutum fuisse. Nescio qua de causa nec nomina nec facies eorum recordari possum, qui solus in Lycaeo remoto disciturus eram. Vesperi illam ad stationem redambulabamus fessi. Clarius tunc cernari poterant innumerabiles lanternae facesque, quae obscure illuminabant aedificium monstruosum. Cujus turris ignem vomebat, sed nihil audiebatur nisi soni venti. Sentiebam me videre res, quae magna admiratione me traducebant. Attamen mihi 14 annos nato in mente non venit verbum "pulchritudo", ut eas appellarem.

De methodo linguae docendae

Methodum Latinae docendae in libro "Ratio atque Institutio Studiorum Societatis Iesu" explicata, de qua Aluarus optimus in blogo suo mentionem fecerit, mihi valde cordi est, ideoque ipse aliquot paginas alias legi atque inveni descriptionem hanc:

Ut scitis, recentioribus annis etiam melior habetur methodum "communicativa" linguae peregrinae docendae quam ea, quae in analysi grammatica conversioneque nititur. In Japonia quoque, ubi plus quam 150 per annos lingua Anglica in scholis lycaeisque secundum methodum veterem doceatur atque tantummodo paucissimi discipuli facultatem Anglice loquendi accipiant, decreto Ministerii Institutionis Publicae facto, magstri ex anno 2013 eam docebunt omnes tantum Anglice loquentes.

Attamen, multae quaestiones mihi videntur etiamnum esse enodandae. Exempli gratia, utrum vero efficaciter hoc modo doceri possit lingua peregrina, cujus grammatica phoneticaque a nostra valde differant, nisi numerus discipulorum, scilicet nunc quadraginta in singulas classes, multum minuatur? Ceterum, si eum minuere conemur, quot pecunia necesse sit regimini nostro, quod debitum aegre perpetitur ingens?

Insuper, tametsi in conclavibus scholaribus Anglica usurpatur, nonne rerum discitarum cito obliviscentur discipuli, qui inter sese vel familiaricos communicandi causa sermonem patrium mallent? Optandum sine dubio est, quod sequentes regulam hanc Societatis Iesu Japonice loqui vetemus. Sed quomodo id fieri possit in scholis nostris, ubi aliae disciplinae sermone patrio docentur ?

Anno superiore autem nonnullae societates maximae hujus terrae ut Rakuten officiorum interretialium praebitor ac Uniqlo vestifex publice nuntiaverunt se Anglicam ut linguam communem usurupaturas esse. Nuperrime argentaria Mitsui Sumitomo dixit se ad negotia non usuram esse eis, qui 800 puncta in probatione de Anglica internationali non accipere possint

Quod significat populum Japonicum non posse monolinguem manere in orbe terrarum、quae inter sese in dies appropinquant. Itaque certe institutio quoque mutanda est, ut nos ad alias nationes re vera appropinquemus. Sed quomodo id bene fiat? Manifestum sit forsitan nemini nostri, qui milia per annos insularitate et fruimur et patimur.

De infelici ambulatione

Olim cum mihi erat canis Anco nomine, hieme quodam die inopinate in mente venit consilium, ut pedibus iremus ad mare. Quod a domo mea abest fere 10 chilometra, scilicet non remotissimum, sed iter per colles faciendum est satis longum. Itaque cani, cum profecti essemus, lente explicavi; "Hodie per horas ambulabimus. Ita, non celeriter cedas, ne citius fessa fias." Canis tamen ambulatione laetissima, veluti in viridarium proximum se conferet, procedebat me vi forte trahens.

Duas post horas cum ad oram advenerimus jam satis fessi, putabam, vel potius sperabam canem sponte in aquam se projecturam ac undis lascivituram esse. Nam frequenter videbam in pelliculis televisificis mare canibus semper placere ac eos in arena corporibus madidis currere aut undas sequentes aut ab eis fugientes. Attamen canis mea, cum undas primum in vita sua videret, earum sonos motusque metuens in me continuo haerebat nec ad aquam appropinquare volebat.

Domum cum reambularemus, ipse canem trahebam fessam. Quam miseram, quae verba domini non intellexisset! Sed optime memor sum suavitatis dulcium, quae redeuntes obiter apud apothecam emimus ac una edimus laeti. Postridie autem multissimas per horas dormire pergebamus canis et ego.